مقایسه دوربین عکاسی DSLR و بدون آینه

در جامعه عکاسی در مورد چند اصطلاح که به نظر می رسد کمی عجیب باشد ، مانند “بدون آینه” یا “میکرو چهار سوم” ، سر و صدا زیادی صورت گرفته است. این موارد به انواع مختلفی از دوربین ها اشاره دارد که ممکن است در حال حاضر به اندازه مدل های استاندارد DSLR محبوب نباشند ، اما بسیاری فکر می کنند آینده عکاسی است. با این حال ، درک معنای همه چیز می تواند تمرین ناامیدی باشد ، به ویژه هنگامی که تمام تلاش شما برای خرید دوربینی است که می توانید از آن لذت ببرید.

جهت مشاهده مطلب روی آن کلیک کنید: رینگ لایت برای عکاسی از غذا

 

به همین منظور ، سعی می کنم کمی از سردرگمی در مورد دوربین های بدون آینه را برطرف کنم و امیدوارم اطلاعاتی در اختیارتان قرار دهم تا دفعه بعدی که برای خرید یک وسیله جدید عکاسی در بازار هستید ، آگاهانه انتخاب کنید. ما برخی از تاریخچه ساخت دوربین ها را بررسی خواهیم کرد ، همچنین برخی از مزایا و معایب این فناوری جدید را بحث خواهیم کرد ، اما من در مورد قضاوت ذهنی در مورد بهتر بودن دوربین های بدون آینه از DSLR و امیدوارم که به برخی از خوانندگان کمک کنید تا به بحث قدیمی DSLR در مقابل بحث Mirrorless پاسخ دهند.

برای من این نیست که کدام دوربین بهتر از دوربین دیگر است ، بلکه پیدا کردن یک دوربین است که با سبک شما سازگار باشد و به شما امکان می دهد عکس های مورد نظر خود را بگیرید. اگر دوست دارید می توانید در مورد همه این موارد در بخش نظرات بحث کنید ، اما کاری که من اینجا انجام می دهم ارائه اطلاعات ساده است و سعی می کنم تا حد ممکن بی طرفانه رفتار کنم.

دوربین بدون آینه چیست؟

برای درک کلمه بدون آینه کمک می کند تا کمی در مورد نحوه ساخت اکثر دوربین های عکاسی DSLR بدانید. تقریباً همه دوربین های کانن ، نیکون ، سونی و لنزهای قابل تعویض Pentax دارای یک طراحی صنعتی مشابه هستند: نور از طریق لنز وارد می شود و از طریق یک منشور خاص از آینه منعکس می شود تا در منظره یاب قرار گیرد. وقتی روی دکمه شاتر کلیک می کنید ، آینه به سمت بالا چرخانده می شود ، که باعث می شود نور به سنسور تصویر واقعی دوربین برخورد کند و عکس شما گرفته شود. این روند ممکن است به نظر یک راه حل با تکنولوژی پیشرفته باشد ، اما در واقع کمی تجرد است. مدت ها قبل از وجود دوربین های دیجیتال ، بیشتر همتایان مبتنی بر فیلم آنها از همین روش استفاده می کردند تا به منظره یاب نور برسند ، زیرا این یک روش مفید برای نوشتن عکس شما قبل از کلیک بر روی شاتر بود. اما به لطف پیشرفت در فن آوری مدرن ، این روش آینه تلنگر دیگر لازم نیست و نسل جدیدی از دوربین ها شروع به ورود به عکاسی دیجیتال مدرن می کنند. این مدل های جدید فاقد آینه تلنگر هستند و بنابراین اصطلاح “بدون آینه” متولد شد.

انواع مختلفی از دوربین های بدون آینه در بازار وجود دارد: برخی از آنها دارای لنزهای قابل تعویض هستند ، برخی دیگر دارای یک لنز داخلی هستند و برخی دیگر دارای سنسورهای تصویر خاص خود هستند و ویژگی های دیگری دارند که برای بازارهای مناسب تر مناسب هستند. اما نکته مشترک همه آنها عدم وجود آینه فلیپ آپ است.

باور کنید یا نکنید ، شما احتمالاً از قبل صاحب یک دوربین بدون آینه هستید. تمام دوربین های گوشی هوشمند همانند اکثر مدل های point-and-shot بدون آینه هستند. به جای یک منظره یاب کوچک و کوچک که تا چشم خود نگه داشته اید ، می توانید پیش نمایشی از تصویر خود را دقیقاً در تلفن یا پشت دوربین خود مشاهده کنید. اگر دوست دارید از DSLR خود در حالت “Live View” عکاسی کنید ، جایی که به صفحه LCD عقب نگاه می کنید تا عکسهای خود را به جای منظره یاب بسازید ، در اصل از آن به عنوان دوربین بدون آینه استفاده می کنید. (کلیکی که هنگام ورود به Live View می شنوید ، آینه در حال چرخش است. تا زمانی که از Live View خارج نشوید ، همین حالت باقی می ماند.) در حقیقت ، بسیاری از دوربین های بدون آینه رده بالاتر حتی تا آنجا پیش رفته اند که منظره یاب چشمی سنتی را تکرار می کنند. ، اما به جای انعکاس نور ورودی از آینه ، به سادگی نسخه بسیار کوچکی از آنچه در پشت دوربین نشان داده می شود را نشان می دهد.

اندازه سنسور

یکی دیگر از م componentلفه های دوربین های بدون آینه که از نظر ماهیت کمی فنی تر است ، اما درک آن به همان اندازه مهم است ، اندازه سنسور است. در دوربین های دیجیتال ، سنسور تصویر اساساً قطعه ای از فیلم دیجیتال است که نور را ضبط می کند ، تقریباً به همان روشی که فیلم واقعی انجام می دهد. دوربین های DSLR تمام فریم دارای سنسورهای تصویری هستند که اندازه یک قطعه فیلم 35 میلی متری دارند ، اما اکثر DSLR های درجه مصرف کننده و تقریباً همه مدل های بدون آینه ، دوربین های سنسور برش هستند. این به این معنی است که سنسور تصویر کوچکتر است ، که دارای دو معنی قابل توجه است:

آنها به اندازه دوربین های فول فریم نسبت به نور ورودی حساس نیستند.
آنها روی نحوه رفتار عدسی ها وقتی صحبت از فاصله کانونی و عمق میدان می شود تأثیر می گذارند.
رایج ترین فرمت دوربین های بدون آینه در دسته ای است که توسط Olympus و Panasonic موسوم به Micro Four Thirds ساخته شده است ، که به اندازه و شکل خود سنسور تصویر و همچنین انواع لنزهایی که می توان در این مدل ها استفاده کرد اشاره دارد. سایر دوربین های بدون آینه از یک سنسور APS-C استفاده می کنند ، که همان سنسور اندازه گیری شده در DSLR های رایج مانند Canon Rebel T5i و Nikon D3200 است (با این حال ، حتی Canon و Nikon از اندازه سنسور تصویر کمی متفاوت استفاده می کنند) به عنوان سونی A7R که از سنسورهای فول فریم نیز استفاده می کند.

اگرچه تردید وجود دارد که ببینیم دوربینهای سنسور برش (چه میکرو چهار سوم و چه APS-C) به همان حساسیت های ISO بالای مدل های فول فریم می رسند ، اما امروزه بسیاری از آنها کاملاً قادر به عکسبرداری در مقادیر مانند 3200 یا 6400 هستند. بسیار افت کیفیت تصویر.

در مورد رفتار لنز ، عکاسی بر روی دوربین سنسور برش به این معنی است که فاصله کانونی شما مانند دوربین تمام فریم به نظر نمی رسد. به عنوان مثال ، در دوربین میکرو چهار سوم یک لنز 30 میلی متری رفتاری مشابه لنز 60 میلی متری فول فریم دارد. لنز 100 میلی متری مانند 200 میلی متر عمل می کند و غیره. برای اکثر مردم این خوب است و آنها یاد می گیرند که با تفاوت رفتار لنز در طول زمان سازگار شوند. برای برخی از عکاسان این یک ضرر قابل توجه است که ، همراه با نحوه رفتار عمق میدان در دوربین های برش در برابر دوربین های فول فریم کمی متفاوت است ، در نهایت یک معامله شکستن است.

همانطور که قبلاً اشاره کردم ، این در مورد کشف نوع دوربین بهتر نیست – این سوال غیر قابل پاسخ است. در عوض ، مهم است که به راحتی جزئیات مختلف میکرو چهار سوم و سایر دوربین های بدون آینه را بشناسید ، تا اگر در فکر خرید دنده جدید هستید ، آگاهانه تصمیم بگیرید.

با این حال ، یکی از مزایای دوربین های سنسور برش که باید به آن توجه کرد ، قیمت آنهاست. آنها به طور قابل توجهی ارزان تر از همتایان فول فریم خود هستند. ارزانترین دوربین فول فریم حدود 1500 دلار قیمت دارد و می توانند به راحتی چندین برابر این مبلغ هزینه کنند. از طرف دیگر ، برخی از مدل های میکرو چهارسوم با قیمت چند صد دلار شروع می شوند که قیمت آنها برای اکثر مردم بسیار مقرون به صرفه تر است. مهم است که بدانید دوربین های بدون آینه فقط برای مبتدیان یا کسانی که دوست دارند در Auto عکاسی کنند نیست. بسیاری از عکاسان در حال خرید این دوربین ها هستند و حتی برخی از افراد حرفه ای کاملاً از مدل های سنگین ، گران قیمت و DSLR به نمونه های بدون آینه سبک تر و قابل حمل خود تبدیل شده اند.

همانطور که می بینید ، به لطف پیشرفت در فن آوری مدرن ، امروزه دیگر به طراحی آینه فلیپ آپ در اکثر دوربین ها نیازی نیست ، اما ما هنوز با جایگزینی کامل طرح های سنتی DSLR بدون آینه فاصله داریم.

مزایای دوربین های بدون آینه

این نوع جدید دوربین ها مزایای قابل توجهی نسبت به DSLR های سنتی دارند اما با محدودیت های مهمی نیز همراه هستند. به یاد داشته باشید ، ما اینجا نیستیم تا بحث کنیم کدام یک بهتر است – این چیزی است که فقط شما می توانید پاسخ دهید ، با توجه به نیازهای منحصر به فرد خود به عنوان یک عکاس. مهم است که بدانید دوربین های بدون آینه دارای نقاط قابل توجهی در فروش هستند ، اما همچنین دارای برخی از اشکالات نیز هستند.

اندازه

شاید مهمترین تفاوت بین DSLR های بدون آینه و سنتی در اندازه آنها باشد: زیرا دیگر نیازی به مکانیزم آینه فلیپ آپ ، همراه با منشور منعکس کننده نور نیست ، این دوربین ها معمولاً دارای اندازه بسیار کوچکتر و وزن کمتری نیز هستند. این می تواند مهم باشد اگر شما فردی هستید که دوست دارید هر کجا که می روید دوربین خود را با خود ببرید ، خصوصاً اگر وزن DSLR شما پس از یک روز عکسبرداری شروع به کشیدن شما کند. همچنین به این معنی است که لنزها نیز کوچکتر هستند ، بنابراین می توانید چندین عدد را در کیف دوربین خود قرار دهید در حالی که ممکن است پیش از این فقط برای یک یا دو جا جا داشته باشید.

پیش نمایش دقیق تر تصویر در منظره یاب

یکی دیگر از مزایایی که دوربین های بدون آینه از DSLR برخوردار هستند ، منظره یابی است که نمایش دقیق تری از شکل نهایی عکس شما را نشان می دهد. اگر به منظره یاب DSLR خود نگاه کنید و تنظیماتی مانند ISO ، دیافراگم و سرعت شاتر را تنظیم کنید ، ممکن است متوجه شوید که تصویر در منظره یاب تغییر نمی کند. تا زمانی که واقعاً عکاسی نکنید ، می بینید که تغییرات شما چه تاثیری بر عکس داشته است. در آن مرحله می توانید به تصویر روی صفحه عقب نگاه کرده و قضاوت کنید که آیا برای تصاویر بعدی باید چیزها را تغییر دهید. از آنجا که دوربین های بدون آینه از منظره یاب های الکترونیکی استفاده می کنند ، می توانید تاثیری را که مواردی مانند دیافراگم و تنظیمات ISO بر روی تصاویر شما ایجاد می کنند را در زمان واقعی مشاهده کنید. این می تواند تأثیر چشمگیری در نحوه عکسبرداری داشته باشد ، زیرا با تنظیمات دوربین برخی از حدس ها را از بین می برد.

فوکوس پیکینگ و بی صدا بودن

مزایای دیگری نیز برای دوربین های بدون آینه وجود دارد مانند اوج فوکوس (توانایی دیدن ، هنگام فوکوس دستی ، پیکسل های دقیق تصویر در فوکوس) ، کارکرد بی صدا به دلیل نداشتن آینه فلیپ آپ و تعداد کمتر قطعات متحرک کلی که به معنای طول عمر بیشتر نظری است. اما برای داشتن یک دید دقیق در مورد وضعیت ، بیایید نگاهی به برخی از معایب آن نیز بیندازیم.

اشکال دوربین های بدون آینه

همه چیز در Mirrorless Land کاملا امیدوار کننده به نظر می رسد ، اما هنوز همه آفتاب و گل رز نیست. برخی از اشکالات قابل توجه در این فناوری وجود دارد ، و اگر همه جزئیات را مشاهده نکنید ممکن است در نهایت با دوربینی متناسب با نیازهای خود به عنوان یک عکاس مواجه شوید.

عمر باتری

در حال حاضر یکی از مهمترین محدودیت ها عمر باتری است: آنها فقط طولانی نمی مانند. تنها زمانی که DSLR سنتی نیرو می گیرد ، وقتی در حالت Live View نیست ، این است که به طور فعال صحنه را اندازه گیری می کند یا داده های تصویر را روی کارت حافظه می نویسد. اگر دوربین را بالا نگه دارید و از منظره یاب نگاه کنید ، اصلاً نیرو مصرف نمی شود و به همین دلیل داشتن یک عکس با یک بار شارژ باتری تا هزار تصویر یا بیشتر کاملاً معمول است. به دو دلیل ، مصرف برق در دوربین های بدون آینه کمی متفاوت است. اول اینکه ، باتری ها کوچکتر هستند زیرا دوربین ها کوچکتر هستند و دوم اینکه آنها در 100٪ از زمان در حالت نمایش زنده کار می کنند. دوربین های بدون آینه به طور کلی با یک بار شارژ باتری ، دو صد عکس می گیرند که در این حالت عطسه ای نیست ، اما با این وجود تفاوت چشمگیری بین آنها و برادران قدیمی آنها وجود دارد.

سیستم فوکوس

محدودیت دیگری که قابل ذکر است ، سیستم تمرکز است. بیشتر دوربین های بدون آینه از فناوری به نام تشخیص کنتراست استفاده می کنند که به سادگی به همان روش سنتی تشخیص فاز که در DSLR استفاده می شود سریع نیست. در حالی که حالت اول به شما امکان دسترسی به منطقه وسیع تری از قاب را می دهد تا بتوانید در آن فوکوس کنید ، اما به راحتی نمی تواند با سرعت دوم مطابقت داشته باشد که جذابیت دوربین بدون آینه را برای مواردی مانند ورزش و عکسبرداری سریع از حیات وحش محدود می کند. برخی از تولیدکنندگان شروع به استفاده از تشخیص فاز در مدل های بدون آینه خود و همچنین سیستم های ترکیبی می کنند که بهترین های هر دو جهان را ارائه می دهند ، اما در حال حاضر می توان گفت که DSLR های استاندارد به طور کلی برایعکاسی ورزش ، حیات وحش و سایر انواع عملکردها مناسب ترند.

موارد دیگر

البته محدودیت های دیگری نیز وجود دارد مانند گزینه های کمتری برای لنز ، نرخ تازه سازی صفحه LCD که همیشه نمی توانند با منظره یاب های DSLR مطابقت داشته باشند و موارد دیگر ، اما با پیشرفت تکنولوژی بیشتر این موارد حل می شوند.

DSLR در مقابل Mirrorless: کدام یک برای شما بهترین است؟

آیا دوربین های بدون آینه با DSLR به برابری کامل می رسند؟ برخی چنین فکر می کنند ، اما برخی دیگر کاملاً قانع نشده اند. نکته مهمی که باید بخاطر بسپارید این است که در مورد آنچه دیگران فکر می کنند نیست. این در مورد آن چیزی است که برای شما مهم است. اگر دوربینی را که دوست دارید پیدا کنید و به عنوان عکاس در خدمت شما باشد ، فرقی نمی کند این یک دوربین DSLR ، میکرو چهار سوم ، قاب کامل ، فرمت متوسط یا دوربین فیلمبرداری قدیمی 35 میلیمتری باشد. اگر بتواند از تصاویری که می خواهید بگیرید استفاده کنید ، احتمالاً دوربین مناسب شماست.

 

مطالب مرتبط عکاسی 360 درجه از محصول

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.