چگونه فوکوس دوربین را تنظیم کنیم؟

وقتی به تازگی عکاسی را شروع می کنید، موانع زیادی وجود دارد که باید برای ایجاد تاثیرگذارترین تصویر بر آنها غلبه کنید.

یکی از این چالش‌ها این است که اطمینان حاصل کنید که عکس‌های شما کاملاً واضح هستند – چیزی که واقعاً ساده و آسان به نظر می‌رسد، اما در عمل انجام آن کمی دشوارتر است.

جهت مشاهده مطلب روی آن کلیک کنید: فاصله مناسب از رینگ لایت چقدر است؟

 

از یک طرف، راه‌های زیادی برای گرفتن عکسی با فوکوس وجود دارد. این ممکن است برای مبتدیان کمی گیج کننده باشد زیرا ممکن است ندانید کدام روش بهترین است یا حتی چگونه از هر روش برای دستیابی به نتایج مورد نظر خود استفاده کنید.

از سوی دیگر، داشتن مجموعه‌ای از راه‌حل‌ها برای عکس‌های خارج از فوکوس به این معنی است که شما چیزی دارید که می‌توانید برای غلبه بر آن مشکل در هر موقعیت عکاسی استفاده کنید.

بیایید نگاهی به برخی از رایج ترین – و موثرترین راه های فوکوس دوربین خود بیندازیم.

فوکوس خودکار تک شات

یکی از ساده ترین راه برای فوکوس کردن دوربین استفاده از فوکوس خودکار تک شات است که در بیشتر موارد تنظیمات پیش فرض است و یکی از موثرترین راه ها برای جلوگیری از تار شدن عکس است.

در حالت تک شات، به سادگی دوربین را به سمت سوژه گرفته و دکمه شاتر را تا نیمه فشار دهید.

این کار فوکوس را روی سوژه قفل می کند و به شما امکان می دهد در صورت لزوم بدون از دست دادن فوکوس، تصویر را دوباره ترکیب کنید. این تکنیکی است به نام تمرکز و ترکیب مجدد.

به عنوان مثال، در تصویر بالا، می‌خواهید بریج فوکوس واضحی داشته باشد، بنابراین نقطه فوکوس خودکار مرکزی را روی پل قرار دهید و دکمه شاتر را تا نیمه فشار دهید.

سپس عکس را همانطور که در بالا می بینید دوباره ترکیب می کنید و دکمه شاتر را تا انتها فشار می دهید تا عکس بگیرید.

نتیجه، سوژه ای خواهد بود که در فوکوس است، حتی اگر عکس را دوباره ترکیب کرده باشید.

این گزینه خوبی برای مناظر و سایر سوژه هایی است که حرکت نمی کنند.

اتوفوکوس پیوسته

بدیهی است که هر سوژه ای کاملاً ثابت نیست، بنابراین شما به یک ابزار فوکوس نیاز دارید که به شما امکان می دهد سوژه های متحرک را در حالی که آنها را در فوکوس نگه دارید، ردیابی کنید.

فوکوس خودکار مداوم این توانایی را به شما می دهد. تنها کاری که باید انجام دهید این است که سوژه را در منظره یاب خود بگیرید، دکمه شاتر را تا نیمه فشار دهید، و در حالی که دکمه شاتر را نیمه فشار داده اید، سوژه را در حین حرکت دنبال کنید.

انجام این کار به این معنی است که لنز به طور مداوم فوکوس خود را تنظیم می کند.

اکثر دوربین‌های سطح مبتدی نیاز دارند که از نقطه فوکوس خودکار مرکزی برای فوکوس خودکار مداوم استفاده کنید، اما اگر دوربین سطح بالاتری دارید، ممکن است بتوانید تعیین کنید که از کدام نقطه فوکوس خودکار برای ردیابی سوژه متحرک استفاده می‌شود.

به طور طبیعی، این نوع فوکوس برای مواردی مانند عکاسی از حیات وحش، پرندگان یا ورزشی که در آن به دوربین نیاز دارید تا فوکوس خود را سریع تنظیم کند، بهترین است.

فوکوس خودکار تشخیص چهره

همه دوربین‌ها دارای فوکوس خودکار تشخیص چهره نیستند، اما اگر دوربین شما دارای فوکوس خودکار است، ابزار ارزشمندی برای فوکوس درست برای عکاسی پرتره است.

اساساً، فوکوس خودکار تشخیص چهره از الگوریتم‌هایی برای تشخیص اشکال شبیه چهره استفاده می‌کند.

هنگامی که دوربین چهره ای را تشخیص می دهد، تمرکز خود را بر روی آن شکل در اولویت قرار می دهد.

در نمای زنده، می‌توانید فوکوس خودکار تشخیص چهره را در محل کار مشاهده کنید، زیرا صورت فرد را با یک جعبه احاطه می‌کند.

تنها کاری که باید انجام دهید این است که دکمه شاتر را تا نیمه فشار دهید تا به دوربین بگویید که صورت را فوکوس کند و سپس دکمه شاتر را به طور کامل فشار دهید تا عکس بگیرید.

نقطه فوکوس را انتخاب کنید

مهم نیست از کدام حالت فوکوس خودکار استفاده می کنید، نکته کلیدی این است که نقطه فوکوس خودکار فعال روی سوژه باشد. اگر این کار را نکنید، سوژه ای واضح نخواهید داشت.

به طور کلی، دو روش برای انتخاب نقطه فوکوس خودکار فعال وجود دارد:

اجازه دهید دوربین تصمیم بگیرد
نقطه فعال را خودتان انتخاب کنید
اکنون، اکثر دوربین‌ها در انتخاب نقطه فوکوس خودکار مناسب در اکثر موقعیت‌ها کار بسیار خوبی انجام می‌دهند. اما آنها کامل نیستند …

به همین دلیل است که درک نحوه انتخاب دستی نقطه فوکوس خودکار فعال بسیار مهم است.

در موقعیت‌هایی که زمان مهم نیست – پرتره و مناظر در میان آنها – سعی کنید نقطه فوکوس خودکار را خودتان انتخاب کنید. اگر مطمئن نیستید که چگونه این کار را انجام دهید، دفترچه راهنمای مالک دوربین خود را بررسی کنید.

اما، در اینجا یک سلب مسئولیت وجود دارد: لنز شما هنگام استفاده از نقطه فوکوس خودکار مرکزی بهترین فوکوس را خواهد داشت. اگر از نقطه دیگری برای به دست آوردن فوکوس استفاده کنید، ممکن است تصویر آنقدر واضح نباشد.

فوکوس با دکمه پشتی دوربین

همانطور که قبلا ذکر شد، فشار دادن دکمه شاتر تا نیمه به لنز شما اجازه می دهد تا فوکوس پیدا کند.

راه دیگر برای به دست آوردن فوکوس استفاده از چیزی است که به آن فوکوس پشت دکمه می گویند که در ویدیوی بالا توسط جف کیبل توضیح داده شده است.

بسته به دوربین ما، ممکن است یک دکمه فوکوس خودکار در پشت بدنه داشته باشید که به شما امکان می دهد آن را به طور کامل فشار دهید تا فوکوس خود را به دست آورید.

این کار به دلایل متعددی سودمند است، از جمله اینکه از فشار دادن تصادفی دکمه شاتر تا نیمه و گرفتن عکس قبل از آماده شدن (یا دوربین) جلوگیری می کند.

استفاده از فوکوس با دکمه پشتی نیز مفید است زیرا می‌توانید صحنه را به خوبی و واضح در منظره یاب ببینید، به این ترتیب تا زمانی که سوژه در فوکوس قرار نگیرد، عکس نمی‌گیرید.

هنگام عکاسی از سوژه های متحرک یا سوژه های متعدد، فوکوس دکمه پشتی همچنین به شما امکان می دهد فوکوس را روی سوژه اصلی خود حفظ کنید. به عبارت دیگر، با رها کردن دکمه فوکوس خودکار، از تنظیم فوکوس روی سوژه جدید توسط دوربین جلوگیری می کنید، اما همچنان می توانید عکس هایی بگیرید که روی سوژه اصلی خود فوکوس شده اند.

فوکوس دستی

تنظیمات اصلی در همه دوربین ها و لنزهای مدرن فوکوس خودکار است.

با این حال، همیشه یک گزینه دوم وجود دارد که به شما کنترل بیشتری بر نحوه به دست آوردن فوکوس می دهد – آن فوکوس دستی است.

اگرچه فوکوس دستی پیچیده به نظر می رسد، اما واقعاً اینطور نیست.

این فرآیند ممکن است از یک دوربین یا لنز به دوربین دیگر کمی متفاوت باشد، اما مراحل زیر برای فوکوس دستی کاملاً استاندارد هستند:

به دنبال کلید “AF-MF” روی لنز خود بگردید و آن را به تنظیمات MF منتقل کنید.
حلقه فوکوس را روی لنز خود بچرخانید تا زمانی که سوژه واضح است.
با استفاده از Live View، روی سوژه خود زوم کنید تا وضوح آن را بررسی کنید. در صورت لزوم با استفاده از حلقه فوکوس تنظیم کنید.

فوکوس دستی ممکن است کمی بیشتر از فوکوس خودکار طول بکشد، اما در موقعیت‌های مختلف، مثلاً عکاسی ماکرو، زمانی که از چیزی عکاسی می‌کنید (یعنی استفاده از یک گیاه در پیش‌زمینه برای کادربندی یک سوژه در پس‌زمینه)، در مناطق شلوغ مانند صحنه های خیابانی و موقعیت های کم نور.

به عبارت دیگر، در شرایطی که فوکوس خودکار مشکل دارد، از تغییر فوکوس دستی نترسید.

فاصله فوق کانونی

یک روش پیچیده تر و فنی تر برای به دست آوردن تمرکز، محاسبه فاصله هایپرفوکال است.

اساساً استفاده از فاصله هایپرفوکال مستلزم آن است که از محاسبات عمق میدان برای لنز مورد استفاده خود استفاده کنید تا نزدیکترین نقطه را در صحنه بیابید که در آن شارپنس قابل قبولی دریافت می کنید.

یافتن این نقطه به شما امکان می دهد در آن نقطه فوکوس کنید، که بهترین عمق میدان را برای شما به ارمغان می آورد و ناحیه وضوح عکس را به حداکثر می رساند.

روش های مختلفی برای تعیین فاصله هایپرفوکال وجود دارد، اما ساده ترین آنها عبارتند از:

یک سوم از پایین کادر به سمت بالا فوکوس کنید. از آنجایی که عمق میدان تقریباً دو برابر بیشتر از جلوتر از نقطه کانونی است، تمرکز در نقطه یک سوم به شما کمک می کند عمق میدان را به حداکثر برسانید.
از یک برنامه تلفن هوشمند مانند HyperFocal Pro برای Android (نشان داده شده در بالا) یا Digital DOF برای دستگاه های iOS استفاده کنید، به این ترتیب شما نیازی به انجام هیچ ریاضی ندارید!
اگر عکاس منظره هستید، استفاده از فاصله هایپرفوکال به شما کمک می کند واضح ترین نتایج را دریافت کنید.

فوکوس استکینگ

آخرین روش برای به دست آوردن فوکوس کامل در عکس های خود استفاده از فوکوس استک است که در پس پردازش به دست می آید.

اساساً، شما چندین عکس مختلف می‌گیرید که هر کدام نقطه فوکوس متفاوتی دارند (یعنی پیش‌زمینه، میان‌زمین و پس‌زمینه) و آنها را با هم در یک تصویر واحد در پس‌پردازش ترکیب می‌کنید. عکس ترکیبی حاصل از پیش زمینه تا پس زمینه واضح خواهد بود.

این نوع فوکوس مخصوصاً برای عکاسی ماکرو و سوژه‌های طبیعت بی‌جان که در آنها ممکن است به دلیل نزدیک بودن لنز به سوژه، عمق میدان بسیار کم داشته باشید، مفید است. همچنین می توان از آن برای عکاسی منظره با موفقیت زیادی استفاده کرد.

نکته ای که در مورد انباشتن فوکوس وجود دارد این است که هیچ حرکتی در عکس وجود ندارد.

دلیلش این است که شما در زمان‌های مختلف چندین نوردهی می‌گیرید، بنابراین اگر چیزی در کادر در حال حرکت باشد (مثلاً درختی که در باد حرکت می‌کند) باعث ایجاد شبح در عکس می‌شود. به عبارت دیگر، هر چیزی که در حال حرکت باشد تار خواهد بود.

مشکل دیگر استفاده از انباشته فوکوس این است که باید فوکوس را برای هر عکس تنظیم کنید بدون اینکه موقعیت دوربین را مختل کنید. مجدداً، اگر هر تصویر قاب بندی نشده باشد و دقیقاً یکسان ساخته نشده باشد، در پس پردازش کاملاً با هم ترکیب نخواهند شد.

مطالب مرتبط: 6 نکته در عکاسی سیاه و سفید
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.