نورپردازی کلاسیک در عکاسی پرتره

زمانی که یاد می گیرید پرتره هایی با نورپردازی زیبا بسازید، جایی بهتر از الگوهای نورپردازی کلاسیک برای شروع وجود ندارد. این چیدمان‌های نورپردازی از مدت‌ها قبل از وجود عکاسی، زمانی که نقاشان استاد برای روشن‌سازی ایده‌آل چهره بر آن‌ها تکیه می‌کردند، پایه‌های پرتره را پایه‌گذاری کرده‌اند. چهار الگوی نورپردازی سنتی وجود دارد: پروانه ای، حلقه ای، رامبراند و اسپلیت. در اینجا نحوه استفاده از این الگوهای نورپردازی کلاسیک برای ایجاد پرتره های زیبا آورده شده است.

جهت مشاهده مطلب روی آن کلیک کنید: بهترین رینگ لایت سالنی

روشنایی گسترده در مقابل نور باریک

قبل از اینکه بخواهیم به الگوهای کلاسیک بپردازیم، مهم است که بدانیم این الگوها همیشه با حرکت نور در ارتباط با چهره و نه دوربین ایجاد می شوند. در نهایت، یک نور کلیدی را می توان به یکی از دو روش کلی قرار داد. نور باریک، همچنین به عنوان نور کوتاه شناخته می شود.

نور گسترده زمانی است که نور در مقابل جهتی قرار می گیرد که بینی سوژه به سمت آن می رود، بنابراین گونه ای که به سمت دوربین هدایت می شود در نور باشد نه در سایه. به عنوان مثال، در نور گسترده، اگر سوژه به سمت چپ دوربین نگاه می کند، نور کلید از سمت راست دوربین می آید. این یک نوار وسیع تری از صورت را نسبت به سبک دیگر، نورپردازی کوتاه، روشن می کند. نور کوتاه زمانی است که طرف صورت دور از دوربین روشن می شود، در حالی که گونه ای که رو به دوربین است در سایه است.

نور گسترده و کوتاه را می توان به دلایل مختلف به کار برد، اما دو مورد از مهم ترین دلایل ایجاد یک اثر لاغری یا افزایش درام و رمز و راز است. با نورپردازی کوتاه، چهره کمتر روشن می شود و در نتیجه چهره باریک تر به نظر می رسد. از آنجایی که قسمت سایه با نورپردازی کوتاه برای دوربین برجسته تر است، رمز و راز و درام را نیز به آن اضافه می کند. همانطور که نور اصلی را برای شکل دادن به الگوهای روشنایی مشخص شده در زیر قرار می دهید، به راه هایی توجه کنید که یک تنظیم نور گسترده یا کوتاه تاثیر پرتره را تغییر می دهد.

نورپردازی پروانه ای

نورپردازی پروانه ای که به دلیل شکل سایه ای که مستقیماً زیر بینی قرار می گیرد، نامگذاری شده است، یک راه عالی برای زیبا جلوه دادن چهره ای زیبا است. در واقع، نورپردازی پروانه ای همچنین به عنوان نورپردازی پارامونت شناخته می شود، برای استودیوی فیلم که عکاسان این سبک را در دوران طلایی هالیوود معروف کردند.

نورپردازی پروانه ای استخوان گونه و خطوط فک را برجسته می کند و با یک سوژه در تمام صورت (مستقیماً به سمت دوربین چرخانده شده) به طرز شگفت انگیزی کار می کند. ممکن است این نورپردازی ایده‌آل برای چهره‌های فرسوده نباشد (اگرچه بافت پوست را به حداقل می‌رساند)، اما برای اینکه چهره‌ای زیبا به نظر جذاب بنظر برسد، عملا هیچ چیز بهتری وجود ندارد.

برای ایجاد الگوی پروانه ای، منبع نور را مستقیماً در جلو و بالای بینی قرار دهید. یک موقعیت نسبتاً بالا برای ایجاد سایه در زیر بینی و چانه لازم است، اما زیاد بودن بیش از حد سایه ها را بیش از حد طولانی می کند و نور گیره را از چشم ها حذف می کند. برای بررسی موقعیت، توجه داشته باشید که سایه پروانه باید در نیمه راه بین بینی و لب متوقف شود. اگر لب بالایی را لمس کند، نور خیلی زیاد است. یک بازتابنده سفید زیر چانه اضافه کنید، و الگوی پروانه را تغییر داده اید تا آن را به نورپردازی صدفی تبدیل کنید – یک چیدمان محبوب برای پرتره های زیبایی و جذاب.

نورپردازی حلقه ای

این الگوی نورپردازی به خاطر سایه حلقه ای شکلی که به سمت پایین و کنار بینی می افتد نامگذاری شده است. این سایه به شکل مناسب باید به خوبی مشخص باشد و آنقدر پخش نشود که در سایه های فراتر از گونه و زیر دهان محو شود. در موقعیت مناسب، این الگوی نور پایه بسیاری از پرتره های عالی است، زیرا برای انواع چهره ها جذاب است. شکل صورت را مشخص می کند، چه گرد و چه باریک، و نه بیش از حد دراماتیک است و نه صاف و ساده.

برای تبدیل الگوی پروانه ای به حلقه، منبع نور را کمی پایین تر و به طرف صورت حرکت دهید – مثلاً با زاویه تقریباً 45 درجه. یک توصیه در مورد وضعیت سر: نورپردازی کوتاه با الگوی حلقه را انتخاب کنید تا مطمئن شوید که سایه بینی به وضوح روی سمتی از صورت که به سمت دوربین است می افتد. این کار شناسایی و قرار دادن دقیق سایه حلقه را آسان‌تر می‌کند و اطمینان حاصل می‌کند که نور در موقعیتی قرار می‌گیرد که عموماً برای چهره جذاب است.

نورپردازی رامبراند

الگوی نورپردازی رامبراند به خاطر مردی که آن را معروف کرد، نقاش چیره دست هلندی قرن هفدهم، رامبراند ون راین نامگذاری شده است. رامبراند از تکنیک کیاروسکورو استفاده کرد که بر نور و سایه تأکید داشت و رمز و راز و کمی درام را به یک الگوی نورپردازی ساده به سبک حلقه اضافه می کرد.

برای ایجاد مجدد رویکرد خود، به سادگی منبع نور را حتی دورتر از موقعیت حلقه پایین بیاورید و آن را کمی دورتر به سمت سر حرکت دهید. این باعث می‌شود که سایه حلقه در سراسر صورت بسته شود و مثلث کوچکی از نور روی گونه سمت سایه سوژه نمایان شود. این برجسته، در حالت ایده آل، باید به اندازه چشم و به اندازه طول بینی باشد، و تغییرات ظریف در موقعیت منبع نور، و همچنین آناتومی منحصر به فرد هر سوژه، می تواند به طور چشمگیری الگو را تغییر دهد. بدانید که الگوی رامبراند همچنین اثر لاغری دارد – که اغلب مفید است – و شکل و بافت را بهبود می بخشد، که اغلب اینطور نیست.

روشنایی اسپیلت

اگر می خواهید درام را در یک پرتره افزایش دهید، الگوی نورپردازی تقسیم شده را انتخاب کنید. نورپردازی تقسیم شده، نیمی از چهره را در نور نشان می دهد و نیمی از چهره را در سایه می گذارد. این کار با حرکت دادن نور همچنان پایین‌تر و اطراف سر به سمت سر به دست می‌آید – تقریباً 90 درجه از جهتی که بینی اشاره می‌کند و تقریباً همتراز با سطح چشم است. 

نورپردازی تقسیم شده راهی عالی برای باریک کردن یک سوژه بزرگ است، به ویژه در پس زمینه تاریک، جایی که سمت سایه می تواند در تاریکی محو شود. همچنین هر بافتی را بر روی صورت ظاهر می کند و رمز و راز و درام را اضافه می کند. این که آیا اینها مشکلات هستند یا مزایا کاملاً به سوژه بستگی دارد.

مطالب مرتبط: نکاتی در مورد عکاسی از حیات وحش
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.