عکاسی Low Key

عکاسی Low Key ژانری از عکاسی است که شامل عکسبرداری از صحنه های تیره رنگ و تأکید بر نور طبیعی یا نور مصنوعی  فقط در مناطق خاص در کادر است. این سبک عکاسی معمولاً برای ایجاد فضایی مرموز استفاده می شود که فقط اشکال مختلفی را نشان می دهد ، اغلب گرافیکی ، به بیننده اجازه می دهد عکس را از طریق تفسیر ذهنی تجربه کند و اغلب به معنی نقاشی اشیا یا بدن انسان با رنگهای غیر سمی یا رنگدانه است. 

رنسانس و باروک ، با سبک های مختلف نقاشی از جمله sfumato و chiaroscuro مورد استفاده هنرمندانی مانند لئوناردو داوینچی و روبنس) ، tenebroso (تاریکی ، مرموز) مورد استفاده هنرمندانی مانند Caravaggio، Rembrandt، Jusepe de Ribera و دیگران ، که رنگ سیاه بر روی بوم غالب بود و نور اغلب فقط از یک منبع برای دستیابی به صحنه های نمایشی می آید. 

نقاشان رنسانس و باروک اغلب از حالت های نقاشی sfumato ، chiaroscuro و بعداً از tenebroso استفاده کرده اند نه تنها برای ایجاد جلوه ای سه بعدی در نقاشی های خود بلکه برای دستیابی به یک فضای نمایشی. 

در هنر ، رنگ سیاه برخی از قلمروهایی را که در طول قرن نوزدهم از دست داده بود به دست آورد. نقاش روسی ، کسیمیر مالویچ ، عضو جنبش Suprematist ، میدان سیاه را در سال 1915 ایجاد کرد ، به عنوان اولین نقاشی کاملاً انتزاعی در نظر گرفته می شود. وی نوشت: “اثر نقاشی شده دیگر صرفاً تقلید از واقعیت نیست ، بلکه آیا این واقعیت است … این نمایش توانایی نیست ، بلکه تحقق یک ایده است.

تضاد بین سایه و نور یک اصل اساسی در یک تصویر بصری است ، صرف نظر از ماهیت آن. لئوناردو داوینچی پیشگام تکنیک sfumato بود تا بتواند در برخی از نقاشی های خود انتقال از مناطق روشن تر به مناطق تاریک را نرم کند. وی در یادداشت های خود درباره نقاشی ، برجسته می کند که نور و سایه باید “بدون خط و مرز ، به روش دود یا فراتر از صفحه تمرکز” در هم آمیخته شوند. Sfumato معمولاً به معنای استفاده از بسیاری از لایه های شفاف برای ایجاد یک طیف تناوبی از تیره به روشن است ، بنابراین خطوط تیز ناخواسته را از بین می برد. این روش در مونالیزا (1503–1506 ، موزه لوور ، پاریس) تأكید شده است.

تکنیک low key درعکاسی

در عکاسی از یکی از برجسته ترین چهره نگاران ، یوسف کارش کانادایی (2002 – 1908) ، نور فقط چهره را ترسیم می کند. ممکن است آن را کم و بیش به شدت برجسته کند ، اما از نظر هنری ، نور همراه با موضوع اصلی نقش ثانویه را در صحنه بازی می کند. در پرتره های او مناطق وسیعی از رنگ سیاه وجود دارد و سوژه مانند نقطه ای در آن نیستی آکروماتیک ظاهر می شود. هیچ چیز با مناطق برجسته چهره سوژه های او رقابت نمی کند ، که هاله ای تقریبا عرفانی به پرتره ها می بخشد. 

بنابراین ، در پرتره وینستون چرچیل ، که به گفته اکونومیست “بازتولیدترین پرتره تاریخ عکاسی” است و به عنوان یکی از “شاخص ترین پرتره های گرفته شده تا کنون” توصیف شده است ، فقط صورت او برجسته شده است ، در حالی که سر او توسط یک منبع نور بسیار کم دیگر ، که از پشت می آید ، مشخص می شود. در پرتره ژان سیبلیوس ، نور حتی بیشتر کاهش می یابد ، در حالی که نیمی از صورت در تاریکی است. در هلن کلر به همراه پولی تامپسون ، هر دو موضوع سیاه پوش هستند و پس زمینه نیز کاملاً سیاه است ، بنابراین عکس تصور جدا شدن ، انحلال را ایجاد می کند. به نظر می رسد جاسپر جانز از اقیانوس سیاه ظهور می کند. پرتره نویسنده فرانسوی فرانسوا موریاک فقط از نیم رخ نیم است ، فقط یک خط تقریباً انتزاعی روی زمینه سیاه دیده می شود.

 

تضاد شدید بین سیاه و سفید و استفاده از این کنتراست برای غلبه بر پرتره های کلاسیک ، مشخصه همه این پرتره ها است ، بنابراین یک فضای نمایشی ، معمایی ، عرفانی ایجاد می شود ، به طور گسترده ای از به اصطلاح استفاده می شود ” سیاه فعال “. یوسف کارش یکی از هنرمندان معاصر در نظر گرفته می شود که سبک عکاسی کم کلید را به کارآمدترین شیوه به کار می گیرد ،  توسط مجله تایم “یکی از بزرگترین عکاسان پرتره قرن 20” خوانده می شود. 

نمونه های قابل توجه دیگری که به عکاسی با رنگ های سیاه می پردازد ، شامل کور پل استرند (1916) است ، جایی که سوژه به منظور ایجاد فضای تاریک تصویر ، عمداً سایه می شود و علامت “کور” روشن می شود. موران ، پارک ملی تتن ، نور طبیعی فقط بر روی قله کوه می افتد ، در حالی که بقیه عکس ترکیبی از رنگ های خاکستری تیره است. برخی از عکسهای ادوارد وستون همچنین نمایانگر سبک کم فشار هستند ، مانند ناوتیلوس (1930) ، فلفل شماره 30 (1930) ، برگ کلم (1931) ؛ [51] Brassaï’s Filles de joie، Quartier Italie (1932)؛ نهرو برسون مرگ گاندی را اعلام می کند ، (1948). در سال 1944 ، رابرت کاپا از پیکاسو با نور طبیعی عکس می گیرد که فقط نیمه راست صورت او را برجسته می کند و سمت چپ را در سایه می گذارد. 

ایروینگ پن (1917–2009) چندین عکس کم کلید از مایلز دیویس ، شیپور ساز و آهنگساز موسیقی جاز آمریکایی گرفت. 

در میان عکاسان پست مدرنیست ، بیل هنسون استرالیایی از برهنه های جنجالی با کم کلید عکس می گیرد ، Elad David عمدتا با برهنه های مرد کار می کند و در برخی از آنها فقط نیم تنه ها – بدون سر – از مردان جوان ، برجسته شده است ، همه چیزهای دیگر را سیاه و سفید بگذارید. یکی دیگر از هنرمندان که مجموعه ای از عکسهای کم کلید را در نمایشگاههای متعدد در سراسر جهان به نمایش گذاشته است ، عکاس فنلاندی Juha Arvid Helminen است.  او مجموعه خود را “امپراتوری نامرئی” نامید و به سپری که رنگ سیاه ارائه می دهد اشاره کرد ، مانند نقابی بین آنچه واقعاً هستیم و نحوه درک جامعه از ما. 

تکنیک low key چگونه انجام می شود؟

عکسبرداری با کیفیت پایین در اتاق های تاریکی که نور فقط از طریق یک پنجره کوچک یا یک نور نرم یک طرفه نفوذ می کند امکان پذیر است ، اما با استفاده از چراغ های استودیوی مصنوعی بهترین نتیجه حاصل می شود.  بعضی اوقات ، یک منبع نوری منفرد تنها کافی است. معمولاً از منابع با هدف مناسب برای به دست آوردن تأثیر مطلوب استفاده می شود ، زیرا یک منبع نور بزرگ می تواند نتیجه مطلوب را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. توجه ویژه به داشتن جزئیات خنثی کافی که به طور مداوم در سایه رها می شوند ، توجه می شود. این نوع روشنایی به نور رامبراندین نیز معروف است. 

 

چالش های فنی مختلفی بسته به موضوع ، آنچه که عکاس می خواهد برجسته کند یا تعداد سوژه های موجود در قاب وجود دارد. بنابراین ، عکاسی از یک فرد منفرد و به عنوان مثال ، اگر عکاس بخواهد فقط نیمی از صورت سوژه را برجسته کند ، معمولاً از یک منبع نور قرار گرفته به صورت جانبی ، در یک فاصله و زاویه خاص نسبت به سوژه و احتمالاً ترکیبی استفاده می شود. .  آزمایش با شدت های مختلف نوری تا رسیدن به اثر مطلوب انجام می شود. برای عکاسی از دو نفر یا یک صحنه استاتیک ، معمولاً از دو یا حتی سه منبع نور (یک یا دو مورد برای کانتور و یک نور پر کننده با شدت بسیار کم) استفاده می شود. پس زمینه تاریک نگه داشته می شود (در حالت ایده آل ، کاملا سیاه) و همچنین بخشی از صورت که در سایه باقی می ماند. 

نقاشی بدن انسان به رنگ سیاه

برخلاف تاتو و سایر اشکال هنر بدن ، نقاشی بدن موقتی است ، روی پوست انسان رنگ آمیزی می شود و می تواند چندین ساعت یا هفته ها طول بکشد.

 

رنگ آمیزی بدن انسان به رنگ سیاه همچنین در عکاسی low key با استفاده از رنگها یا رنگدانه های غیر سمی به منظور تاریک کردن و افزایش هرچه بیشتر رنگ افراد مورد عکسبرداری و دستیابی به اثرات مطلوب مورد استفاده قرار می گیرد. به منظور دستیابی به تأثیر انعکاس نور که باعث ایجاد کانتور سفید بدنه نقاشی شده و همچنین کنتراست زیاد بین سیاه و سفید می شود ، از رنگهای مختلفی که با کرمهای بدن مخلوط شده اند استفاده می شود. اینها معمولاً شامل رنگ حنا ، تمپر یا اکریلیک است. از لاتکس مایع ، که از لاتکس طبیعی و رنگ تشکیل شده است ، نیز با احتیاط استفاده می شود تا جلوی تنفس پوست را بگیرد. 

رنگ آکریلیک را می توان با برس یا ایروگراف ساده روی بدنه قرار داد. این یکی از تکنیک های پرکاربرد است زیرا خیلی سریع خشک می شود ، خاصیت ارتجاعی ایجاد می کند و لک نمی زند ، زیرا این یک رنگ محلول در آب است. 

مطالب مرتبط:  دوربین سینمایی کانن Canon C70

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.