عکاسی مستند اجتماعی

عکاسی مستند اجتماعی یا عکاسی مربوطه ثبت آنچه در دنیا به نظر می رسد با تمرکز اجتماعی و / یا محیطی است. این نوعی از عکاسی مستند است ، با هدف جلب توجه عموم به مسائل اجتماعی مداوم. همچنین ممکن است اشاره به ژانر انتقادی اجتماعی از عکاسی باشد که به نمایش زندگی افراد مستضعف یا محروم اختصاص دارد.

جهت مشاهده مطلب روی آن کلیک کنید: اثر رینگ لایت در عکاسی و فیلمبرداری

 

خاستگاه عکاسی مستند اجتماعی

عکسبرداری از مستند اجتماعی ریشه در کارهای قرن نوزدهم هنری میوهو ، یعقوب رییس و لوئیس هاین دارد ، اما شکل گیری بیشتر آن از طریق عکسبرداری اداره امنیت مزرعه (FSA) در ایالات متحده آغاز شد. FSA عکاسان و نویسندگان را برای گزارش و مستند کردن وضعیت کشاورزان فقیر استخدام کرد. زیر نظر Roy Stryker ، بخش اطلاعات FSA هدف “معرفی آمریکا به آمریکایی ها” را در پیش گرفت. بسیاری از عکاسان دوران افسردگی خاطر نشان کردند که توسط پروژه FSA پرورش یافته اند ، از جمله واکر اوانز ، Dorothea Lange و Gordon Parks. عکاسان وضعیت کشاورزان فقیر را که وجود اقتصادی آنها در معرض تهدید قرار داشت ، ثبت کردند و سبک جدیدی را با مستندات عکاسی از مشکلات اجتماعی ایجاد کردند.

FSA 250،000 تصویر از فقر روستایی ساخته است ، اما فقط نیمی از آنها زنده مانده اند. این موارد اکنون در بخش چاپ و عکس کتابخانه کنگره و به صورت آنلاین نگهداری می شوند. از این تعداد حدود 77000 چاپ عکاسی تمام شده مختلف در اصل برای مطبوعات ساخته شده است ، به علاوه 644 تصویر رنگی از 1600 نگاتیو رنگی.

ویژگی های عکاسی مستند اجتماعی

عکاسی مستند اجتماعی یا عکاسی مربوطه ممکن است غالباً به “گروه های اجتماعی” با شباهت های اقتصادی اجتماعی و فرهنگی اختصاص یابد ، و شرایط زندگی یا کار را که به عنوان شرم آور ، تبعیض آمیز ، ناعادلانه یا مضر تلقی می شوند ، نشان دهد. به عنوان مثال می توان به کار کودکان ، بی توجهی به کودکان ، بی خانمانی ، فقر در بین اقشار جامعه ، کودکان و سالمندان فقیر و شرایط خطرناک کار اشاره کرد. افراد فقیر ، طردشدگان اجتماعی یا اقشار پایین جامعه با مشاهده ای دلسوزانه به تصویر کشیده می شوند. قدرت مستند تصاویر با میل به تغییر سیاسی و اجتماعی همراه است.

تاریخچه عکاسی مستند اجتماعی

از اوایل قرن نوزدهم شرایط زندگی برای طبقات پایین جامعه موضوع عکاسی بود. هنری میهو از کتاب London Labour and the London Poor ، نمایشی از تصویر طبقه کارگر لندن ، عکاسی کرد. تصویربرداری این کتاب از روی چوب های چوبی ، از عکس های Beard صورت گرفته است. توماس عنان “عکسهایی از خیابانهای قدیمی و خیابانهای گلاسگو ، 77-1868” را منتشر کرد ، مستندی از مناطق زاغه نشین در گلاسگو. مثال دیگر کتاب منتشر شده توسط اسمیت و تامپسون در سال 1877 “زندگی خیابانی در لندن” است که زندگی اجتماعی را نیز مستند می کند. انگلیس با توجه به مرحله پیشرفته صنعتی شدن و تأثیر آن بر جامعه ، زادگاه عکاسی مستند اجتماعی بود.

در ایالات متحده دو عکاس در اواخر قرن نوزدهم به نفع افراد در حاشیه جامعه درگیر شدند ، یعقوب رییس و لوئیس هاین. برای آنها دوربین ابزاری برای اتهام زدن علیه بی عدالتی اجتماعی بود. در سال 1890 رییس شرایط زندگی بیکاران و بی خانمان ها در نیویورک را ثبت کرد (“نیمه دوم چگونه زندگی می کند”). وی همچنین به سرنوشت مهاجرانی علاقه مند بود که بسیاری از آنها در فقر شدید در محله های فقیرنشین نیویورک زندگی می کردند. رییس به وضوح طرف افرادی را می گیرد که از آنها عکس گرفته و به وجدان اجتماعی جامعه متوسل می شود. در سال 1908 کمیته ملی کار کودکان ، هین ، یک استاد جامعه شناسی را که از عکاسی به عنوان یک رسانه آموزشی حمایت می کرد ، استخدام کرد تا کار کودکان در صنعت آمریکا را ثبت کند. در اوایل قرن 20 ، هین هزاران عکس را منتشر کرد که برای ایجاد قلب قلب ملت طراحی شده اند. کار کودک در اوایل قرن بیستم در ایالات متحده به طور گسترده ای گسترش یافته بود. هاین توجه مساعد را به وضعیت مهاجران جلب کرد. کار رییس و هاین تأثیر سیاسی داشت. تعهد رییس به مردم در محله مولبری بند منجر به تخریب آن شد. ساختمان مدارس و برنامه های آموزشی را نیز می توان به رییس نسبت داد. کار هاین با یک قانون علیه کار کودکان ، قانون Keating-Owen در سال 1916 به اوج خود رسید ، که بلافاصله پس از ورود ایالات متحده به جنگ جهانی اول لغو شد.

بیل برانت ، پیشگام انگلیسی عکاسی متعهد اجتماعی است. برانت به ویژه به دلیل مطالعات تجربی خود در مورد برهنه مشهور است. وی در سال 1931 به انگلستان نقل مکان کرد و در چندین مجله کار کرد ، و برای آنها کتابهایی را در مورد افراد آسیب دیده از رکود بزرگ منتشر کرد. در سال 1936 او کتاب مصور “انگلیسی در خانه” را منتشر کرد ، که در آن سیستم کلاس انگلیسی را به تصویر کشید. او به میدلندز و شمال انگلیس سفر کرد و در آنجا از اثرات رکود بزرگ عکس گرفت.

پس از سال 1945 ، عکاسی مستند اجتماعی اختصاصی و سازمان یافته دیگر قادر به کسب جایگاه نبود ، مگر در انگلستان ، که این سنت کمی بیشتر ادامه داشت. ضد کمونیسم شدید دوران مک کارتی ، عکاسی مستند اجتماعی آزادانه و لیبرال را با حکم شر شرط بندی کرده بود. عکاسان مستند بزرگ دوران پس از جنگ ، مانند وی. اوژن اسمیت ، دایان آربوس ، رابرت فرانک ، ویلیام کلین یا ماری الن مارک یا تنها مبارزان بودند یا مجبور شدند به عنوان تهیه کننده داستان برای مجلات بزرگ مصور (به ویژه زندگی) کار کنند. تحت فشار قرار گرفتن محدودیت های اقتصادی در افزایش گردش ، موقعیت های خارجی سیاسی فضای کمی پیدا کرد. با این وجود ، عکاسان در نیمه دوم قرن 20 خود را وقف مسائل اجتماعی کردند. بنابراین یوجین اسمیت در اواخر دهه 1960 سرنوشت ساکنان دهکده ماهیگیری ژاپنی میناماتا را که در اثر مسمومیت با جیوه بیمار شده بودند ، ثبت کرد. در دهه 1960 و 70 ، لی فریدلندر یک زبان بصری تأثیرگذار و غالباً تقلید شده از منظر اجتماعی شهری را تکامل بخشید ، با بسیاری از عکسهای خود از جمله تکه هایی از بازتاب جلوی مغازه ها ، ساختارهایی که توسط نرده ها ، پوسترها و تابلوهای خیابان طراحی شده و سعی در درک دوران خود با بررسی مبلمان فرهنگی جامعه ، در حالی که گری وینوگراند برای اینکه “ببیند دنیا در عکسها چگونه به نظر می رسد” عکس می گرفت.

خبرنگار عکاسی بریتانیایی ، دون مک کالین در بررسی سطح زیرین جامعه تخصص داشت و عکس های او بیکاران ، مستضعفین و فقیر را به تصویر می کشد. وی همچنین به خاطر عکاسی از جنگ و تصاویر درگیری های شهری شناخته شده است.

پذیرش توسط دنیای هنر

از اواخر دهه 1970 ، عکاسی مستند اجتماعی به طور فزاینده ای جایگاه خود را در گالری های هنری در کنار عکاسی از هنرهای زیبا دریافت کرده است. لوک دلاهایی ، مانوئل ریورا-اورتیز ، جان رانارد و اعضای آژانس عکس VII از جمله افرادی هستند که به طور منظم در گالری ها و موزه ها نمایشگاه ها خود را نشان داده اند. 

مناطق مرزی و ژانرهای مرتبط

برخی از عکاسان بدون حمایت اختصاصی از قربانیان نابرابری و شکایات اجتماعی به موضوعات اجتماعی می پردازند ، مانند دایان آربوس یا تینا بارنی. در حالی که آربوس از افراد منحرف و حاشیه ای (کوتوله ها ، غول ها ، تراجنسیتی ها ، برهنه ها ، مجریان سیرک) یا افرادی که بهنجار بودن آنها زشت یا سورئال به نظر می رسد ، تصاویر خالی از سکنه ایجاد می کرد ، بارنی زندگی طبقه بالای سفیدپوستان در نیوانگلند را مستند کرد. مستند اجتماعی به معنای واقعی مستندات چند وجهی از زندگی پیش رو در برخی از شهرها ، مناظر و فرهنگ ها است. مثالها به همان اندازه فرصتها متنوع هستند. ممکن است از رومن ویشنیاک به عنوان نماینده مشخصی یاد شود که زندگی یهودیان را در اروپای شرقی قبل از هولوکاست ثبت کرده است (Verschwundene Welt، A World Vanished) |. ژانر دیگری نزدیک به رویه ها و نتایج عکاسی مستند اجتماعی را می توان در عکاسی مردم نگاری یافت که اغلب افراد در موقعیت های نامطمئن را مستند می کند ، با این حال قصد دارد سنت های ناپدید شده ، لباس یا شرایط زندگی را ثبت کند.

رئالیسم اجتماعی یک حرکت هنری است که در هنرهای بصری و سایر هنرهای رئالیستی بیان می شود و فعالیت های طبقه کارگر را قهرمانانه به تصویر می کشد. بسیاری از هنرمندانی که مشترک Social Realism بودند ، نقاشان با دیدگاه های سیاسی سوسیالیستی بودند. بنابراین این جنبش دارای مشترکاتی با رئالیسم سوسیالیستی است که در برخی از ملل کمونیست به کار رفته است.

عکاسی مستند اجتماعی معاصر

عکاسی مستند اجتماعی معاصر بر موضوعات اجتماعی روز مدرن تمرکز دارد. کارهای عکاس و کارگردان آلمانی توبیاس زیلونی با موضوعات محلی مانند فرهنگ جوانان “ضد اجتماعی” در انگلیس مشخص می شود. در پارکینگ های بریستول ، مجموعه “پارکینگ” وی مستند جوانان انگلیس را در یک منظره متروک شهری ، منعکس کننده شرایط کمتر خوش شانس آنها قرار داد. علاوه بر “پارک اتومبیل” ، Zielony برای پروژه 2013 خود ، “جنی جنی” هجده ماه زندگی مشترک با کارگران جنسی را در برلین گذراند. نمونه دیگری از عکاسی مستند اجتماعی معاصر “پروژه بلند ظهور” است که توسط لوئیز اتکینسون و ویکتوریا کورتکااس تولید شده است و پیوندهای بین معماری و روابط اجتماعی را در ساختمانهای بلند شهرداری و شهرکهای ساخته شده در شورا در انگلستان بررسی می کند.

مطالب مرتبط:  فیلتر برای هلی شات
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.