عکاسی عروسی با هلی شات

به لطف توسعه مداوم فن آوری هلی شات ها ، تصویربرداری هوایی به گزینه ای بسیار مناسب تر و بالقوه سودآور برای عکاسان و فیلمبرداران عروسی تبدیل شده است.

جهت مشاهده مطلب روی آن کلیک کنید: روش های خلاقانه در استفاده از رینگ لایت

 

هلی شات های مدرن می توانند مانند دوربین های دیگر تصاویری را ثبت کنند ، چه از منظر جدید و قبلاً غیرقابل دستیابی هنوز نفس گیر باشد یا عکس ردیابی سینمایی کل مراسم. با هلی شات مناسب ، آسمان به معنای واقعی کلمه حد مجاز است. بیایید نگاهی بیندازیم که چگونه می توانید هواپیماهای بدون سرنشین و تصویربرداری هوایی را برای تولید بعدی خود کار کنید.

هنگام استفاده از هلی شات برای گرفتن عروسی ، فاکتورهای مختلفی وجود دارد که باید آنها را در نظر بگیرید. اولین مورد شامل نوع دوربینی است که استفاده خواهید کرد. بسیاری از هلی شات های مدرن از نوعی دوربین داخلی برخوردار هستند ، اما همه آنها به اندازه کافی پیشرفته نیستند تا استفاده حرفه ای را تضمین کنند. اگر قصد دارید از دوربین روی هواپیمای بدون سرنشین برای فیلمبرداری در عروسی خود استفاده کنید ، مطمئن شوید که مشخصات آن به اندازه کافی خراب است. اگر دوربین نتواند تصویری با کیفیت تولید کند ، تمام فریم های خلاقانه در دنیا مهم نیست.

برای این منظور ، مارکی که ممکن است بخواهید در نظر بگیرید DJI است. اکثر هواپیماهای بدون سرنشین پروموسر و حرفه ای آن از دوربین های با کیفیتی مناسب برای عکسبرداری عروسی و فیلمبرداری بهره می برند.

البته ، نیازی نیست که از یک پهپاد با دوربین داخلی استفاده کنید. در عوض می توانید از تجهیزات شخصی خود استفاده کنید. هلی شات های زیادی وجود دارد که برای حمل تجهیزات حرفه ای دوربین از جمله DSLR و دوربین های بدون آینه طراحی شده اند. اگر قصد استفاده از تجهیزات شخصی خود را دارید ، فقط مطمئن شوید که هواپیمای بدون سرنشین می تواند آن را پشتیبانی کند – از نظر رابط و وزن. همه هلی شات ها محدودیت حمل بار دارند ، بدین معنی که آنها فقط می توانند اندازه و وزن مشخصی از دوربین را حمل کنند. برای دوربین های سنگین تر ، به خصوص DSLR ، ممکن است به یک پهپاد با بوم (بازو) بیشتر از کوادکوپتر استاندارد خود که چهار عدد دارد ، نیاز داشته باشید. ما در حال صحبت کردن با یک هگزاکوپتر یا احتمالاً حتی یک هشت پا هستیم. بوم بیشتر به معنای بارهای بیشتر است ، به این معنی که می تواند دوربین های سنگین تری را پشتیبانی کند. قبل از اینکه به یک هلی شات خاص بگویید “انجام می دهم” ، اطمینان حاصل کنید که وزن تجهیزات شما را تحمل می کند.

گیمبال برای فیلم

یکی دیگر از عواملی که باید در نظر بگیرید گیمبال هلی شات است. گیمبال یک سخت افزار اساسی است ، مخصوصاً وقتی صحبت از فیلمبرداری می شود. در واقع ، شما می توانید استدلال کنید که این مسئله به اندازه دوربین مهم است. به هر حال ، اگر تمام تصاویر شما متزلزل و یا خارج از فوکوس باشد ، یک دوربین درجه یک به چه درد می خورد؟

به طور کلی ، نوع هلی شاتی که شما به آن نگاه می کنید دارای یک گیمبال دو یا سه محوره خواهد بود – اما به احتمال زیاد مورد دوم. یک طراحی دو محوره معمولاً می تواند دوربین را کج (پیچ) و همچنین نتواند (رول) کند ، این تنظیم دوم آن را نسبت به افق حفظ می کند ، مگر اینکه زاویه ای هلندی بخواهید. علاوه بر حفظ سطح شات و اجازه شیب ، یک سیستم سه محوره دوربین را قادر می سازد تا حرکت کند. در هواپیماهایی که دارای تجهیزات فرود جمع شونده هستند ، این می تواند به معنای 360 درجه تیراندازی بدون مانع باشد. نصب دقیق یک دوربین بدون gimbal ویدیویی غیرقابل استفاده می کند. نه تنها منجر به فیلم های بسیار متزلزل می شود ، بلکه به معنای لرزش زیاد شاتر در حال چرخش از اکثر دوربین های CMOS است – یعنی تقریباً در مورد هر دوربین در بازار. شاتر غلتکی مخصوصاً در دوربین های با سنسور بزرگتر با سرعت خواندن کمتر ، مانند DSLR و دوربین های بدون آینه ، بد است.

گیمبال برای عکس

برای عکس ها ، می توان ادعا کرد که لرزش گیر دوربین ضروری نیست. با این حال ، هنوز یک گیمبال توصیه می شود. یک چیز ، به شما درجه ای از کنترل دوربین مستقل از هلی کوپتر را می دهد ، و به این معنی است که دوربین می تواند روی سوژه قفل بماند تا لحظه مناسب را بگیرد ، حتی اگر شرایط باد باعث لرزش و تاب خوردن سکوی هوایی شود. علاوه بر این ، مانند لرزشگیر نوری مبتنی بر لنز ، داشتن دوربین ثابت باعث کاهش حداقل سرعت شاتر می شود که می توانید با استفاده از آن از آن دور شوید. در نور روز ، این مسئله مهم نیست ، مگر اینکه از فیلترهای ND برای گرفتن تاری حرکت استفاده کنید ، اما در نور کم ، توانایی استفاده از سرعت شاتر پایین تر می تواند مزیت عمده ای باشد.

مانیتورینگ

چه در حال عکسبرداری باشید و چه در حال ضبط فیلم ، به یک روش برای نظارت از زمین برای ساختن عکس های خود نیاز خواهید داشت. در بسیاری از دوربین های هوایی هدفمند نوعی انتقال ویدئو تعبیه شده است. یا می توانید یک مجموعه فرستنده و گیرنده ویدئو جداگانه انتخاب کنید. در هر صورت ، این می تواند یک سیستم قدیمی 5.8 گیگاهرتزی آنالوگ باشد یا یک سیستم دیجیتال که 5.8 گیگاهرتز یا به احتمال زیاد 2.4 گیگاهرتز باشد. سیستم های آنالوگ 5.8 گیگاهرتز هنوز هم بیشترین برد را دارند و می توانند سیگنال های ضعیف را بهتر تحمل کنند. از طرف دیگر ، کیفیت چشمگیر نخواهد بود.

لینک های دیجیتالی مدرن کیفیت تصویر HD و اغلب کنترل دوربین / گیمبال اضافی را از طریق برنامه یا کنترل کننده رادیویی اختصاصی ارائه می دهند. معامله این است که ممکن است تحت بار پهنای باند اضافه شده محدوده کاهش یابد. بین 2.4 گیگاهرتز و 5.8 گیگاهرتز سیستم های دیجیتال ، 5.8 گیگاهرتز برد کمتری دارد ، اما همچنین تداخلی با سیستم های کنترل پرواز 2.4 گیگاهرتز ایجاد نمی کند.

علاوه بر مانیتورهای میدانی سنتی یا استفاده از صفحه نمایش دستگاه تلفن همراه که در آن برنامه ای وجود دارد ، به طور فزاینده ای ، تصویربرداران هوایی به عینک های به اصطلاح FPV روی می آورند. FPV یا بازار دید اول شخص ، همه چیز درمورد دیدن جهان از دید پرنده است. عینک های FPV مانند هدست های VR آینده نگرانه به نظر می رسند و حتی هنگام چرخاندن سر خود ، بسیاری از آنها از ردیابی سر برای حرکت دادن دوربین استفاده می کنند. اما آنها یک روش عالی برای نظارت ، به ویژه در نور روز روشن ، که ممکن است یک مانیتور صحرایی سخت باشد ، فراهم می کند. برخی از عینک ها گیرنده های 5.8 گیگاهرتزی را در خود دارند و معمولاً با آنتن هایی که به صورت قارچ شکل “برگ شبدر” بیرون زده اند (برگ شبدر واقع در داخل گنبد محافظ قارچ شکل است) متمایز می شوند. متناوباً ، بسیاری از مانیتورهای دارای گیرنده داخلی دارای خروجی فیلم هستند. این به این معنی است که یک خلبان می تواند از مانیتور استفاده کند و ارتباط بینایی با هلی کوپتر داشته باشد و داده های دورسنجی OSD را مشاهده کند ، در حالی که اپراتور دوربین از عینک استفاده می کند تا فقط روی قاب بندی و کار دوربین تمرکز کند.

کنترل از راه دور

همانطور که گفته شد ، دوربین های هوایی اختصاصی معمولاً دارای کنترل مبتنی بر برنامه هستند. علاوه بر این ، کنترل کننده دستی (فرستنده) برای هواپیما اغلب می تواند کنترل هایی را برای کار با گیمبال تعیین کند (یا می توان از یک فرستنده جداگانه استفاده کرد). اما اگر از دوربین اکشن ، DSLR یا دوربین بدون آینه استفاده می کنید چه می کنید؟ برای فیلم ، ممکن است فقط اجازه دهید دوربین در کل مدت زمان چرخش داشته باشد. بیایید این واقعیت را بپذیریم که در اکثر دستگاه های برقی ، اگر خوش شانس باشید 25 دقیقه زمان پرواز خواهید داشت. حتی DSLR ها معمولاً می توانند تا 30 دقیقه در یک کلیپ غلت بزنند.

اگر به کنترل دوربین نیاز دارید ، می خواهید گیمبال را انتخاب کنید. بسیاری از دوربین های خاص – که اکثر آنها در حال حاضر در بازار هستند – دارای یک downlink برای انتشار شاتر هستند. با استفاده از این ، gimbal به سیستم کنترل پرواز copter پیوند می یابد. پس از آن باید سوئیچ یا دکمه را روی کنترل کننده برنامه ریزی کنید تا عملکرد شاتر را انجام دهد.

غیر از شاتر ، شما بسیار محدود هستید. بهترین برنامه ممکن است گذاشتن دوربین در برنامه یا حالت نوردهی خودکار مورد نظر باشد. بسته به تنظیم دیافراگم و فاصله دوربین از سوژه ، ممکن است با فوکوس قفل فاصله بگیرید. در غیر این صورت ، باید فوکوس خودکار را بسپارید.

یک نکته قابل توجه: بسیاری از دوربین ها قابلیت های داخلی بی سیم داخلی خود را دارند – به عنوان مثال مدل های جدیدتر GoPro HERO – و حتی تعداد فزاینده ای از دوربین های پرو از این ویژگی استفاده نکنید این احتمال وجود دارد که با فرکانس 2.4 گیگاهرتز کار کند ، همان فرکانس اکثر سیستم های کنترل رادیویی هواپیماهای RC. به طور معمول ، روترهای Wi-Fi و سایر دستگاه های رادیویی 2.4 گیگاهرتزی در مجاورت مشکلی ایجاد نمی کنند. پرش فرکانس به این معنی است که دستگاه ها می توانند در اطراف تداخل کار کنند. اما هنگامی که یک فرستنده Wi-Fi 2.4 گیگاهرتزی روی دوربینی دارید که در فاصله بسیار نزدیکی با گیرنده کنترل هلی کوپتر نصب شده است ، می خواهید مشکل ایجاد کنید. این بخشی از دلیل این است که لینک های فیلم برداری تقریباً همیشه 5.8 گیگاهرتز هستند.

صدا برای تصویر

هلی شات ها می توانند پر سر و صدا باشند. در فاصله نزدیک ، بعید است بدون توجه به نحوه میکروفن سوژه خود ، بتوانید از جمع شدن صدای موتور و باد جلوگیری کنید. برای شلیک های طولانی ، سر و صدا مشکلی ایجاد نمی کند ، اما احتمالاً عکاسی آن خیلی گسترده است تا همگام سازی لب به خوبی قابل توجه باشد. برای عکاسان عروسی ، پهپادها برای تنظیم صحنه ، به دست آوردن عکسهایی از قبیل نمای خارجی کلیسا یا معبد ، یا برای صحنه های صحنه دار که ضبط صدای زنده ضروری نیست ، بهترین است.

نکات ایمنی

تا زمانی که هلی کوپتر بر اساس موقعیت GPS خود بداند کجاست ، می تواند بر بسیاری از اشتباهات خلبان غلبه کند و بسیاری از پهپادها به این نوع هوش مجهز هستند. اگر پرواز در داخل خانه را انتخاب کنید ، این حاشیه ایمنی را ندارید. ژیروس ، شتاب سنج ها و سنسورهای دیگر هنوز از کار نیفتاده اند. اما اگر کنترل کوادکوپتر را از دست دهید نمی توانند به طور خودکار برگردند. تعداد کمی از دوربین های رو به زمین را برای ایجاد آگاهی از موقعیتی که GPS فراهم می کند ، به کار می گیرند. با این حال ، حتی این سیستم ها به هیچ وجه به اندازه داشتن مختصات واقعی برای کار کردن ، قابل اعتماد نیستند. اگر قصد پرواز در فضای بسته را دارید ، اطمینان حاصل کنید که با هواپیمای خود بسیار بسیار راحت هستید.

همانند سایر راه های تولید فیلم و عکس ، پهپادها می توانند ابزاری عالی باشند. اما آنها هواپیماهای مینی با سیستم های کنترل رایانه ای بسیار پیچیده هستند. استفاده از آنها با مسئولیت پذیری احترام فراوان به فن آوری و همچنین پروازهای زیاد را می طلبد. علاوه بر این ، ملاحظات حقوقی باید در نظر گرفته شود. به جز کوچکترین موارد ، به ثبت احتیاج دارند و استفاده تجاری هنوز هم آبهای مبهم است ، اگرچه وضوح بیشتری را از FAA مشاهده کرده ایم.

مطالب مرتبطمقایسه دوربین نیکون D5600 با کانن 800D

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.