عکاسی سه بعدی چیست؟

وقتی کسی از 3D نام می برد، بسیاری از ما به این فکر می کنیم که به سینما برویم و آن عینک های سه بعدی عجیب و غریب را بزنیم. فیلم به جای اینکه یک تصویر صاف روی صفحه باشد به سمت ما می پرد.

جهت مشاهده مطلب روی آن کلیک کنید: رینگ لایت بهتر است یا سافت باکس؟

 

عکاسی سه بعدی نیز از همین منطق پیروی می کند. تصاویر با عمق بیشتری ایجاد می کند. آنها واقعی تر هستند و جزئیات از صفحه حذف می شوند. این می تواند به ما این احساس را بدهد که در تصویر هستیم، نه اینکه فقط به آن نگاه کنیم.

اما واقعا عکاسی سه بعدی چیست؟ و چه تفاوتی با عکاسی معمولی دارد؟

در این مقاله، ما قصد داریم به دنیای چگونگی گرفتن عکس های سه بعدی نگاهی عمیق بیاندازیم. ما به تاریخچه تصاویر سه بعدی و نحوه ساخت آنها نگاه خواهیم کرد. و همچنین نکاتی را برای شروع ارائه خواهیم کرد.

و نگران نباشید برای این مقاله به عینک خاصی نیاز نخواهید داشت.

عکاسی سه بعدی چیست؟

یک عکس استاندارد، چه چاپی یا دیجیتالی، فقط دو بعدی است. ما فقط می توانیم ارتفاع و عرض را تشخیص دهیم. هیچ عمقی وجود ندارد و باعث می شود تصویر صاف به نظر برسد.

عکاسی سه بعدی عمق تصویر را وارد می کند. افزودن بعد سوم باعث می شود سوژه غرور آفرین باشد یا ما باور کنیم که می توانیم درون عکس حرکت کنیم.

به نظر عالی است، اما عکاسی سه بعدی چگونه انجام می شود؟

عکس های سه بعدی چگونه کار می کنند؟

انسان ها دنیا را به صورت سه بعدی می بینند. چشمان ما می توانند ارتفاع، عرض و عمق را تشخیص دهند. مغز ما اطلاعات هر دو چشممان را پردازش می کند تا دید استریوپسی را به ما بدهد. یعنی درک عمق داریم و می توانیم فاصله ها را قضاوت کنیم.

تصاویر سه بعدی نیز از همین اصل استفاده می کنند. از دو عکس از یک موضوع استفاده می کند. یکی از دیگری جدا می شود. سپس این دو تصویر ادغام می شوند تا یک عکس سه بعدی ایجاد شود.

شما از دو تصویر در زوایای کمی متفاوت برای ایجاد دید استریوپسی با دوربین استفاده می کنید. دیدن تصویر از منظرهای مختلف عمق و بدن را به عکس می بخشد. ما همچنان به عکس تخت نگاه می کنیم. اما اثر دو تصویر افست مغز ما را فریب می دهد تا فکر کند عمق وجود دارد.

تاریخچه مختصری از عکاسی سه بعدی

عکس‌های سه‌بعدی، مانند فیلم‌های سه‌بعدی هستند. مد می شود و از مد می افتد. محبوبیت آن دوباره در حال افزایش است، اما یک پدیده مدرن نیست. چندین دهه است که وجود داشته است.

استریوسکوپ

اولین پیشرفت در سال 1833 زمانی که سر چارلز ویتستون استریوسکوپ را اختراع کرد، رخ داد. شما به این دستگاه نگاه می کنید و دو تصویر مجزا از یک صحنه نمایش داده می شود. برای هر چشم یک تصویر وجود دارد. مغز شما آنها را کنار هم قرار می دهد و یک تصویر سه بعدی دریافت می کنید.

Viewmaster

استریوسکوپ وتستون از تصاویر استفاده می کرد. اما ویلیام هنری فاکس تالبوت و سر دیوید بروستر این ایده را با استفاده از عکس ها توسعه دادند. این اختراع به Viewmaster تبدیل شد. چیزی که امروز هم می توانید بخرید.

دوربین استریو

استریوسکوپ از دو عکس برای ایجاد تصویر سه بعدی در ذهن شما استفاده می کند. این یک عکس سه بعدی نیست. اما با توسعه فناوری در اوایل قرن بیستم، این ایده ها توسط سازندگان دوربین پذیرفته شد.

در دهه 1940، اولین دوربین استریو را دیدیم. این دوربین از دو لنز و سنسور مجزا برای ثبت یک صحنه از زوایای مختلف استفاده می کند. اینها دید دوچشمی انسان را شبیه سازی می کنند و تصویری سه بعدی ایجاد می کنند.

اولین دوربین استریو Stereo Realist بود که در سال 1947 وارد بازار شد. این دوربین استریو Kodak در سال 1954 دنبال شد. و دوربین استریو روسی اسپوتنیک در سال 1955.

اولین دوربین سه بعدی کامپکت

Nimslo 3D اولین دوربین سه بعدی فشرده برای استفاده مصرف کنندگان بود. در دهه 1980 منتشر شد و از فیلم 35 میلی متری استفاده می کرد. و برای مشاهده عکس ها نیازی به عینک خاصی ندارید.

نحوه ساخت عکس های سه بعدی

همه این صحبت‌ها درباره استریوپسیس و دید دوچشمی ممکن است شما را از گرفتن عکس‌های سه بعدی منصرف کند. زبان کمی آکادمیک بوده است. اما نگران نباش برای ساختن تصاویر سه بعدی لازم نیست دانشمند باشید.

اکنون راه های زیادی برای ایجاد عکس های سه بعدی وجود دارد. شما می توانید این کار را در پردازش با فتوشاپ انجام دهید. یا حتی می توانید برنامه ها را روی گوشی هوشمند خود دریافت کنید. فیسبوک حتی اپلیکیشنی برای آپلود تصاویر سه بعدی در پلتفرم خود دارد.

با عکاسی دیجیتال می توانید عکس خود را کپی کنید. در پردازش، می توانید تفاوت های جزئی را برای هر تصویر ایجاد کنید. وقتی آنها را ادغام می کنید، یک عکس سه بعدی ایجاد می کنید.

اما نیازی نیست که به رایانه تکیه کنید. اگر همچنان دوست دارید به صورت دستی کار کنید، برخی از فرآیندهای دستی وجود دارد که می توانید امتحان کنید. خرید یک دوربین استریو قدیمی گزینه بدی نیست. شما می توانید یک اسپوتنیک در شرایط بسیار خوب را به صورت آنلاین پیدا کنید.

اما شما حتی نیازی به دوربین سه بعدی ندارید. می توانید با دوربین DSLR یا حتی گوشی هوشمند خود عکس های سه بعدی بگیرید. ما شما را با سه تکنیک عملی دیگر آشنا خواهیم کرد.

1. روش تکان دادن

این ساده ترین روش است و به تجهیزات اضافی نیاز ندارید. تنها چیزی که نیاز دارید دوربینتان است. و دوربین گوشی هوشمند شما نیز کار خواهد کرد.

ابتدا موضوع یا صحنه باید شناسایی شود. در تصاویر سه بعدی، سوژه باید ثابت باشد. هر چیزی که حرکت کند، حتی اندکی، کار نخواهد کرد.

پس از انتخاب صحنه و کادربندی، عکاس باید یک پایه قوی پیدا کند. سپس برای اولین شات، وزن بدن خود را روی یک پا قرار می دهند. این باعث می شود کمی به آن سمت متمایل شوند.

برای عکس دوم، عکاس وزن آنها را به پای دیگر منتقل می کند. نتیجه دو عکس افست از یک صحنه است. این همان تصویر است اما از منظر کمی متفاوت.

سپس باید تصاویر را کنار هم بیاورید. می توانید از Photoshop و همچنین Stereo Photo Maker و AutoPano استفاده کنید.

2. روش سه پایه

این تکنیک مشابه روش تکان دادن است اما از سه پایه استفاده می کند. اگر روشنایی مشکل باشد یا اگر در استودیو کار می کنید ممکن است به سه پایه نیاز باشد. تکنیک های سه بعدی راهی عالی برای اضافه کردن چاشنی به عکاسی مد یا عکاسی محصول شماست.

سوژه یا مدل باید در مرکز کادر قرار گیرد. اولین شات همینطور گرفته می شود. سپس دوربین و سه پایه به چپ یا راست منتقل می شوند. آنها نباید بیش از دو اینچ جابجا شوند زیرا این میانگین فاصله بین چشمان انسان است.

قبل از گرفتن عکس دوم، سوژه باید دوباره در مرکز قرار گیرد. این ممکن است شامل تغییر کمی زاویه برای حفظ همان کادر باشد. سپس نوبت به شلیک دوم می رسد.

باز هم، این دو تصویر باید در پردازش ادغام شوند.

3. شکاف آینه خود را بسازید

این روش کمی پیچیده‌تر است و شامل مهارت‌های DIY می‌شود. اما آزمایش با آن می تواند بسیار سرگرم کننده باشد و نتایج شگفت انگیز است.

در مجموع چهار آینه استفاده می شود: دو آینه کوچک و دو آینه بزرگ. از آینه های کوچک برای شکافتن قاب شما استفاده می شود. و دو آینه بزرگ سپس منظره را به سوژه منعکس می کنند.

نتیجه دو تصویر از یک صحنه در یک عکس است. اما به دلیل موقعیت آینه ها، این دو تصویر کمی از یکدیگر فاصله دارند. سپس آنها برای ایجاد عکس سه بعدی ترکیب می شوند.

نمودار زیر به نشان دادن آزمایش کمک خواهد کرد.

نکاتی برای گرفتن عکس های سه بعدی

مهم نیست از کدام روش برای گرفتن تصاویر سه بعدی استفاده می کنید، در اینجا چهار مورد وجود دارد که همیشه باید در نظر گرفته شود.

1. سوژه ها باید ساکن باشند و حرکت آنها به حداقل برسد
سوژه یا صحنه باید با دقت انتخاب شود. با عکاسی سه بعدی، سوژه باید کاملا ثابت باشد. شما به بیش از یک عکس از یک سوژه اما از موقعیت‌های کمی متفاوت نیاز دارید. در حالی که دوربین تغییر موقعیت می دهد، سوژه باید ثابت بماند.

هر حرکت و جلوه 3 بعدی از بین خواهد رفت. عکاس سه بعدی باید این را در ذهن داشته باشد حتی اگر در حال عکاسی از یک صحنه است. صحنه ای که انتخاب می کنند باید تا حد امکان حرکت کمتری داشته باشد. آنها باید از افراد یا اتومبیل هایی که در داخل قاب حرکت می کنند آگاه باشند. حتی حرکت برگ ها در نسیم می تواند مشکلاتی را ایجاد کند.

یک عکاس می تواند با سوژه های متحرک عکس های سه بعدی بسازد، اما این کار به دو دوربین نیاز دارد. و همچنین عکاس باید هرگونه حرکت با دو دوربین را به حداقل برساند. آنها برای گرفتن دو عکس مختلف باید حرکت کنند. اما به غیر از این، آنها باید تا جایی که می توانند بی حرکت بمانند. استفاده از سه پایه این کار را آسان تر می کند. اگر آنها یکی ندارند، عکاس باید سخت کار کند تا عکس را تا حد ممکن نزدیک نگه دارد.

عکاس همچنین باید برای هر عکس از تنظیمات یکسان دوربین استفاده کند. و آنها باید به خاطر داشته باشند که در صورت نیاز به گرفتن عکس، تنظیمات چه بوده است.

2. تصاویر را برای تصاویر 3D به همان روش فریم بندی کنید

تصاویر برای عکاسی سه بعدی باید تقریباً یکسان باشند. این بدان معناست که عکاس باید کادربندی هر تصویر را یکسان نگه دارد. عدم تحرک نیز به این امر کمک می کند. اما عکاس باید بداند چه چیزی در کادر است.

مهم است که توجه داشته باشید که چه اشیا یا نشانه هایی در لبه کادر قرار دارند. آنها یک نقطه مرجع می دهند تا عکاس بتواند دوباره به همان کادر برسد.

استفاده از نمای شبکه در دوربین دیجیتال می تواند هنگام کادربندی عکس های سه بعدی مفید باشد. عکس را می توان با استفاده از خطوط شبکه ای تهیه کرد، زیرا آنها با نشانه های مشخصی در کادر مطابقت دارند.

3. سوژه را برای یک تصویر سه بعدی به صورت استراتژیک قرار دهید

سوژه باید در مرکز کادر باشد. چه مدل باشند و چه چیز بی جان، باید در وسط عکس نگه داشته شوند. اگر سوژه بین عکس ها از مرکز خارج شود، عکس تار به نظر می رسد. تصویر نهایی واضح به نظر نمی رسد و فاقد جلوه سه بعدی است.

سوژه نیز باید نسبتاً نزدیک به دوربین باشد. اگر آنها خیلی کوچک و دور باشند، دستیابی به جلوه سه بعدی با دوربین شما دشوار خواهد بود.

از آنجایی که عمق یک عنصر حیاتی در عکاسی سه بعدی است، عکاسان نباید سوژه را در مقابل یک دیوار صاف قرار دهند. یک پس‌زمینه نزدیک، تمام عمق تصویر را حذف می‌کند و تنها یک تصویر دو بعدی باقی می‌ماند. جزئیات پس‌زمینه دور نیز می‌تواند نقاط مرجع بیشتری را برای ایجاد یک نقشه عمق دقیق اضافه کند.

4. برای اطمینان از کادربندی خوب، تعداد زیادی عکس بگیرید

تصاویر سه بعدی از دو یا سه عکس تشکیل شده اند. اما عکاس باید بیش از دو یا سه عکس بگیرد. از آنجایی که عکاسی سه بعدی بسیار دقیق و خاص است، بهتر است زمانی که دوربین در موقعیت خود قرار دارد، عکس های زیادی بگیرید.

کادربندی باید کامل باشد تا عکاس نخواهد بعداً برگردد و عکس دیگری بگیرد. فریم بندی مجدد عکس می تواند پر زحمت و وقت گیر باشد. بهتر است زمانی که همه چیز در موقعیت خود قرار دارد به اندازه کافی عکس بگیرید.

نتیجه

عکاسی سه بعدی هنر افزودن سه بعد به تصاویر دو بعدی است. عکس های استاندارد صاف و فاقد عمق هستند. تکنیک های دوربین سه بعدی عمق تصاویر را ایجاد می کند و تصاویر جادویی ایجاد می کند که واقعی به نظر می رسند.

تصاویر سه بعدی تاریخچه ای طولانی دارند. این کار با Stereoscope در سال 1833 آغاز شد. و اکنون ما برنامه های تصویربرداری سه بعدی را در تلفن های هوشمند خود داریم. تنها با چند کلیک، تبدیل تصاویر دیجیتال به عکس های سه بعدی آسان است.

اما این فقط مربوط به برنامه ها و پردازش نیست. می توانید با دوربین خود عکاسی سه بعدی داشته باشید. چه DLSR باشد یا یک گوشی هوشمند، تکنیک های بالا را برای ایجاد عکس های سه بعدی خود امتحان کنید. این بسیار سرگرم کننده است، و شما تصاویر چشمگیری برای نمونه کار خود خواهید داشت.

مطالب مرتبط: روش تنظیم تایمر در دوربین های سونی
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.