راهنمای کامل عکاسی سیاه و سفید

عکاسی سیاه و سفید هنر استفاده از رنگ های طیف خاکستری، از سفید تا تیره، برای ایجاد تصاویر جذاب است. این ژانر سابقه بسیار طولانی دارد – به اندازه خود عکاسی. زمانی که عکاسان اولین تصویر رنگی دائمی را در سال 1861 ثبت کردند، عکس های مونوکروم به مدت 35 سال وجود داشت.

جهت مشاهده مطلب روی آن کلیک کنید: بهترین رینگ لایت برای استریم

انسل آدامز، در مورد تفاوت‌های بین این دو نوع عکاسی، گفت: «من می‌توانم حس «رنگ» را از طریق یک تصویر سیاه و سفید به خوبی برنامه‌ریزی‌شده و اجرا شده نسبت به آنچه که تاکنون با عکاسی رنگی به دست آورده‌ام، به دست بیاورم.

البته در دنیای امروز اکثریت قریب به اتفاق عکس ها رنگی گرفته می شوند. شاید این بدان معناست که ما بخشی از زیبایی و تخیل را که انسل آدامز می خواست در عکاسی منتقل کند، از دست داده ایم. امیدواریم تکنیک های موجود در این مقاله به شما کمک کند تا آن را به دست آورید.

روش مناسب برای انجام عکاسی سیاه و سفید

یک عکس سیاه و سفید خوب فقط یک عکس خوب است، نقطه. شما نمی‌توانید با زدن یک فیلتر «Noir» روی یک تصویر فاجعه‌بار، آن را احیا کنید ، اگرچه این یک چیز رایج است.

هفت عنصر ضروری در عکس های سیاه و سفید درجه یک وجود دارد که به زودی آنها را خواهید دید. با این حال، اولین چیزی است که باید به خاطر بسپارید: باید دلیلی برای عکاسی سیاه و سفید داشته باشید.

هر سوژه ای در سیاه و سفید خوب کار نمی کند. بنابراین، همیشه از خود بپرسید: چرا رنگ را از یک عکس خاص حذف می کنید؟ چه چیزی اینقدر مهم است که از سوژه خود به این شکل عکس بگیرید؟

عکس‌های سیاه و سفید می‌توانند عالی به نظر برسند، اما همیشه اینطور نیستند. شما باید از قبل بدانید که چرا به جای رنگی، سیاه و سفید عکس می گیرید. اگر نمی توانید دلیل خوبی را مشخص کنید، شاید عکس شما مونوکروم نباشد.

شاید متوجه شده باشید که دو اصطلاح رایج وجود دارد که به یک چیز اشاره دارد: سیاه و سفید (B&W) و مونوکروم. با این حال، حتی اگر می بینید که این کلمات به جای یکدیگر استفاده می شوند، آنها یکسان نیستند!

کلمه مونوکروم به معنای “یک رنگ” است. بنابراین، عکس‌های مونوکروم می‌توانند ته رنگی داشته باشند، با فرض اینکه فقط یک رنگ باشند. به عکس زیر دقت کنید. دارای رنگ قهوه ای برای افزایش شخصیت است، اما تمام رنگ های دیگر حذف شده اند. اگرچه این مونوکروم به حساب می آید، اما سیاه و سفید نیست. عکس های سیاه و سفید واقعی هیچ رنگی ندارند. آنها کاملاً سیاه، خاکستری و سفید هستند.

سیاه و سفید در مقابل مونوکروم

شاید متوجه شده باشید که دو اصطلاح رایج وجود دارد که به یک چیز اشاره دارد: سیاه و سفید (B&W) و تک رنگ. با این حال، حتی اگر می بینید که این کلمات به جای یکدیگر استفاده می شوند، آنها یکسان نیستند!

کلمه تک رنگ به معنای “یک رنگ” است. بنابراین، عکس‌های تک رنگ می‌توانند ته رنگی داشته باشند، با فرض اینکه فقط یک رنگ باشند. به عکس زیر دقت کنید. دارای رنگ قهوه ای برای افزایش شخصیت است، اما تمام رنگ های دیگر حذف شده اند. اگرچه این تک رنگ به حساب می آید، اما سیاه و سفید نیست. عکس های سیاه و سفید واقعی اصلا رنگی ندارند. آنها کاملاً سیاه، خاکستری و سفید هستند.

 

تجهیزات دوربین

به طور کلی، زمانی که عکس‌های سیاه و سفید می‌گیرید، فقط باید از دوربینی که از قبل دارید استفاده کنید.

دوربین ها

ابتدا، ذکر این نکته ضروری است که برخی از دوربین‌ها فقط عکس‌های مونوکروم می‌گیرند. آنها معمولاً بسیار گران‌قیمت هستند، مانند Leica M Monochrome که به قیمت 8000 دلار به فروش می‌رسد. اگرچه گاهی اوقات افرادی را پیدا می‌کنید که دوربین‌های معمولی را برای عکس‌برداری سیاه و سفید تغییر می‌دهند، این فرآیند گران و دشوار است.

چرا کسی برای دوربینی که فقط B&W عکاسی می کند چنین تلاشی می کند؟ خوب، بیشتر مردم این کار را نمی کنند. اما دوربین‌های مونوکروم فقط تصاویر سیاه و سفید واضح‌تر و تمیزتر از آنچه می‌توانید از دوربین‌های رنگی دریافت کنید، ارائه می‌دهند، بنابراین به نظر نمی‌رسد که مزایای آن صفر باشد. با این حال، برای اکثر مردم، کاربردی بودن یک دوربین رنگی معمولی، آن را به انتخابی بدیهی تبدیل می کند.

عکاسی سیاه و سفید در مقابل عکاسی رنگی و تبدیلی

اکثر دوربین ها حالت سیاه و سفید دارند که یک سوال جالب را به وجود می آورد: آیا بهتر است عکس ها را رنگی بگیرید و آنها را در ویرایش تبدیل کنید یا از همان ابتدا با حالت مونوکروم بروید؟

پاسخ ساده این است که همیشه باید ابتدا عکس ها را رنگی بگیرید و بعداً در مرحله ویرایش به سیاه و سفید تبدیل کنید، فقط به این دلیل که اگر زمانی نظر خود را تغییر دهید و به جای آن نسخه رنگی را بخواهید، همیشه این گزینه را دارید که به عقب برگردید.

همچنین، اگر با یک فایل رنگی شروع کنید، انعطاف‌پذیری زیادی به دست می‌آورید – زیرا همچنان می‌توانید «رنگ‌ها» را در مراحل ویرایش تنظیم کنید، حتی پس از تبدیل به سیاه و سفید. به عنوان مثال، می توانید کانال آبی را تیره کنید تا آسمان در تصاویر مونوکروم شما تیره تر به نظر برسد. اگر فایل خارج از دوربین شما از قبل سیاه و سفید باشد، این امکان پذیر نیست.

JPEG در مقابل RAW

اگر در مورد بحث RAW و JPEG چیزی نشنیده اید، به مقاله خاص ما در این زمینه نگاهی بیندازید. اما نگاه کلی این است که فایل‌های RAW اطلاعات و کیفیت تصویر بیشتری دارند، در حالی که JPEG فایل‌های کوچک‌تر با داده‌های کمتر هستند. بنابراین، به دلایل واضح، عکاسانی که به دنبال تصاویر باکیفیت هستند، تمایل به عکاسی RAW دارند.

بنابراین، اگر در حال عکاسی با فرمت RAW هستید، می‌توانید «مونوکروم» را در دوربین خود فعال کنید و شروع به گرفتن عکس کنید. تصاویر روی صفحه LCD دوربین سیاه و سفید ظاهر می شوند، اما وقتی آنها را در نرم افزار ویرایش باز می کنید، به رنگی تبدیل می شوند! فایل RAW هیچ یک از آن داده ها را دور نمی اندازد.

اگر حالت مونوکروم را فعال کنید، یک پیش‌نمایش سیاه و سفید روی LCD دوربین خود می‌بینید که می‌تواند به شما در تجسم بهتر تصویر کمک کند. اما نکته اصلی این است که همه این عکس‌ها در واقع رنگی هستند، زیرا فایل‌های RAW هستند، بنابراین اگر بعداً تصمیم بگیرید که نسخه رنگی را استفاده کنید، عکس خود را از دست نمی‌دهید.

یکی از اولین چیزهایی که باید در هنگام عکاسی سیاه و سفید به خاطر بسپارید این است که سایه ها تأثیر بسیار زیادی دارند. آنها دیگر فقط مناطق تاریک تر یک عکس نیستند – آنها عناصر اصلی ترکیب بندی و گاهی اوقات خود سوژه شما هستند.

برخورد شما با سایه ها در عکاسی سیاه و سفید بر هر جنبه دیگری از نحوه ظاهر شدن یک عکس تأثیر می گذارد.

کنتراست

بسیاری از مردم فکر می کنند که کنتراست تنها تفاوت بین روشن ترین و تاریک ترین قسمت های یک عکس است. با این حال، با این تعریف به تنهایی، این گرادیان نرم دارای کنتراست شدید است، زیرا حاوی هر دو رنگ سفید و سیاه است:

در عوض، کنتراست شامل یک جزء مجاورت نیز می شود. تفاوت در روشنایی بین دو جسم زمانی که در کنار هم ظاهر می شوند اغراق آمیز است. در عکس زیر، برج درخشان ایفل درست در مقابل پس زمینه سیاه قرار دارد. این تصویر کنتراست بسیار بیشتری نسبت به گرادیان بالا دارد.

کنتراست در عکاسی سیاه و سفید به دلیل پیامی که ارسال می کند اهمیت دارد. یک عکس با کنتراست بالا، مانند عکس بالا، حسی پویا را منتقل می کند – اغلب، دوباره، به دلیل سایه های تاریک. به همین دلیل است که عکاسان از افزودن کنتراست به عکس های مونوکروم خوششان می آید. به برجسته شدن تصاویر کمک می کند.

عکس‌های کم کنتراست توجه زیادی را به خود جلب نمی‌کنند، اما کیفیت ملایم‌تر آن‌ها می‌تواند به همان اندازه خوب کار کند. 

تن ها (تاریک و روشن)

همه عکاسان از کلمه “تن” به یک شکل استفاده نمی کنند. در اینجا، می‌توانید آن را به معنای روشنایی، تاریکی و سایه‌های خاکستری زیرین که در یک تصویر ظاهر می‌شوند، در نظر بگیرید.

تن ها سنگ بنای هر تصویر سیاه و سفید هستند. اگر تا به حال عبارت “high key” یا “low key” را در عکاسی شنیده اید، احتمالاً نمونه هایی از تون هایی را دیده اید که به شدت گرفته شده اند.

اگرچه اکثر عکس ها نه به خصوص روشن هستند و نه به خصوص تاریک – آنها جایی در این بین هستند – هنوز باید هنگام عکس گرفتن به تن ها توجه کنید. این به این دلیل است که، درست مانند کنتراست، تن ها می توانند پیامی قدرتمند در مورد حال و هوای عکس شما ارسال کنند.

شکل ها

هر عکس مجموعه ای از اشکال ساده یا پیچیده است. وقتی رنگ را از جعبه ابزار خود حذف می کنید، اشکال به عنوان بخشی از داستانی که می گویید اهمیت بیشتری پیدا می کنند.

به عکس زیر دقت کنید. بله، آبشاری با درختان و صخره ها را به تصویر می کشد. اما در یک سطح انتزاعی تر، مجموعه ای از اشکال است که روی بوم کنار هم قرار گرفته اند. این آبشار مستطیلی است که با خطوط و چندضلعی احاطه شده است. درخت بزرگ که در رودخانه لنگر انداخته، شبیه یک نت موسیقی است.

مردم به طور خودکار به سمت اشکال کشیده می شوند. اگر هیچ رنگی برای یک جسم وجود نداشته باشد، تنها راهی که آن را تشخیص می دهیم، شکل آن است. یک عکس تک رنگ از یک لامپ را تصور کنید. تنها رنگ های موجود در عکس می تواند سفید و سیاه باشد. هیچ سایه یا بافتی برای نشان دادن آنچه عکس نشان می دهد وجود ندارد. اما آیا شکی وجود دارد که شما به یک چراغ نگاه می کنید؟

بافت

در حالی که اشکال یک تصویر را ایجاد می کنند، بافت بقیه را پر می کند. و مانند تمام عناصر عکاسی سیاه و سفید که تاکنون به آن پرداخته‌ایم، بافت‌هایی که می‌گیرید قدرت تأثیرگذاری بر خلق و خو و احساسات عکس را دارند.

از سنگریزه‌های صاف گرفته تا چمن‌های درشت، و آلومینیوم براق تا زنگ‌زدگی، بافت اساس شخصیت یک تصویر است. گرفتن عکس های خشن از یک جریان ملایم بسیار مشکل است، به عنوان مثال، تا حد زیادی به دلیل بافت نرم آب. (اما اگر چنین هدفی داشتید، ممکن است بخواهید کنتراست را تقویت کنید و سایه‌های عمیق را ثبت کنید – با ایجاد شدت بیشتر عکس، بافت نرم را متعادل کنید.)

به بافت‌ها در تصویر زیر نگاهی بیندازید و به این فکر کنید که چگونه بر حال و هوای عکس‌ تأثیر می‌گذارند:

ترکیب بندی

بهترین عکس‌ها معمولاً یک حس اساسی از هدف دارند – اشاره‌ای به این که عکاس عمداً صحنه را به این شکل خاص گرفته است نه به روشی دیگر. تصویر ساختار و نظم دارد. این فقط یک عکس فوری نیست. به عبارت دیگر ترکیب قوی دارد.

ما در گذشته بسیار گسترده تر در مورد ترکیب بندی نوشته ایم، اما نکته کلیدی در این زمینه این است که عناصر عکس شما در سیاه و سفید در مقابل رنگ تغییر می کنند. برای مثال، اگر عکس‌های پرتره را به صورت رنگی می‌گیرید، سوژه‌تان ممکن است چشم‌های واضحی داشته باشد که بر ترکیب شما تأثیر قابل‌توجهی می‌گذارد. همین امر در عکاسی منظره نیز صادق است، در این صورت یک آسمان طلایی می تواند کل تصویر را به سمت بالا بکشد. در هر دو مورد، اگر در عوض سیاه و سفید عکس می‌گیرید، باید عکس خود را متفاوت بگیرید.

احساسات

در برخی از سطوح، احساسات مهمترین بخش عکاسی است – که آن را راهی عالی برای تکمیل این لیست می کند. همه عناصری که تا اینجا بحث کردیم، در درجه اول به این دلیل مهم هستند که ابزار احساس هستند. آنها به شما کمک می کنند حال و هوا و پیام عکس های سیاه و سفید خود را مشخص کنید.

برای مطالعه موردی، به دو عکس زیر که صحنه های کاملا متفاوتی را به نمایش می گذارند، نگاهی بیندازید. اولی تصویری از معماری در پاریس است و دومی عکسی از کوه های نیوزلند. با این حال، با وجود موضوعات بسیار متفاوت، احساسات این عکس ها کاملاً مشابه است:

عکاسی پرتره سیاه و سفید

از آنجایی که عکاسی پرتره در دسترس است، یکی از بهترین راه‌ها برای شروع گرفتن عکس‌های سیاه و سفید است. هنگام گرفتن پرتره های مونو کروم به تعامل نور و سایه توجه ویژه ای داشته باشید. می‌توانید از نورپردازی دقیق برای شکل دادن به شکل صورت سوژه‌تان یا جلب توجه به برخی ویژگی‌ها، مانند نگاه در چشم‌ها یا بافت دست‌ها استفاده کنید. اگر به خوبی انجام شود، نتایج به خوبی به دست می آیند.

همچنین، می توانید از سیاه و سفید به عنوان راهی برای تقطیر احساسات سوژه خود استفاده کنید. اگر پرتره های رنگی می گیرید، هر لباسی در عکس ممکن است بیش از آنچه باید توجه را جلب کند و پیام شما را از بین ببرد.مونوکروم به شما کمک می کند در عوض روی چیزهایی مانند حالات چهره و حرکات تمرکز کنید.

عکاسی منظره سیاه و سفید

تصاویر مناظر مونوکروم دارای حس خامی هستند که به آنها کمک می کند توجه را جلب کنند. آنها برای روایت داستان به ویژگی های اساسی صحنه – نور و زمین – تکیه می کنند. در کنار آن، معمولاً مناظر با رنگ‌های بی‌شماری سرکش می‌شوند و از پیامی که می‌خواهید منتقل کنید منحرف می‌شوند. اغلب، سیاه و سفید بهترین راه حل است.

با این حال، مواقعی وجود خواهد داشت که رنگ ها در یک منظره کاملاً خوب هستند، اما تصویر همچنان در سیاه و سفید بهتر به نظر می رسد. دلیلش این است که، به عنوان یک عکاس، اغلب سعی می کنید جوهر یک صحنه را بیشتر از یک کپی دقیق از آنچه دیدید، ثبت کنید. گاهی اوقات، این ذات بیشتر در مورد سایه، بافت، شکل و کنتراست است تا در مورد رنگ های خاص.

عکاسی خیابانی سیاه و سفید

آخرین ژانر عکاسی خیابانی است – شاید تنها ژانر عکاسی که در آن مردم بیشتر در حالت مونوکروم عکاسی می کنند. چرا این چنین است؟

به نوعی، این به تاریخچه عکاسی خیابانی مربوط می شود. افرادی مانند هانری کارتیه برسون و ویویان مایر زندگی خیابانی را منحصراً سیاه و سفید به تصویر کشیدند و تأثیر آنها به بسیاری از افراد که امروزه عکس می گیرند منتقل شده است.

اما در یک سطح عمیق تر، رنگ می تواند حواس بیننده را از صحنه های خیابانی منحرف کند به گونه ای که در ژانرهای دیگر نادرتر است. اگر می‌خواهید بینندگان روی یک تعامل یا جناس بصری ظریفی که ثبت کرده‌اید تمرکز کنند، مطمئناً نمی‌خواهید چشم‌شان را با پاشیدن رنگ‌ها از صحنه دور کنید (مخصوصاً در شهرها، جایی که موقعیت رنگ‌ها در کادر مشخص است. اغلب تصادفی). این بدان معنا نیست که همه عکاسی های خیابانی خوب باید سیاه و سفید باشند، اما نباید تعجب آور باشد که بسیاری از آنها هستند.

مطالب مرتبط: 8 نکته مهم در عکاسی پرتره
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.