انواع نورسنجی و تفاوت های آنها

نوردهی یک مسئله پیچیده است. تسلط بر آن از اهمیت بالایی برخوردار است. نوردهی و ترکیب بندی دو جزء حیاتی برای ایجاد یک تصویر عالی هستند. نوردهی بر اساس سه مؤلفه است:

1- ISO یا حساسیت به نور
2- دیافراگم یا اندازه دهانه ای که نور را وارد می کند. 
3- سرعت شاتر که مدت زمانی را که نور باید از دیافراگم عبور کند را مشخص می کند.

جهت مشاهده مطلب روی آن کلیک کنید: بهترین رینگ لایت برای کاشت ناخن

 

چه در حالت دستی، چه در اولویت دیافراگم یا اولویت شاتر عکاسی کنید. تفاوتی در نحوه ارزیابی صحنه توسط نورسنج وجود ندارد.

اندازه‌گیری نور یا روشنایی صحنه‌ای که می‌خواهید ثبت کنید، یک جزء مهم در تعیین نوردهی کامل است. برای ایجاد این مورد نیاز به نورسنجی دارید که بتواند سطوح روشنایی را بخواند.

نوردهی با استفاده از نورسنج اندازه گیری می شود. دو نوع وجود دارد: یکی اندازه گیری نوری که روی سوژه یا صحنه می افتد را اندازه گیری می کند که نورسنج برخوردی نامیده می شود. دیگری نور منعکس شده از صحنه یا سوژه شما را اندازه گیری می کند و نورسنج بازتابی نامیده می شود. تمام نورسنج هایی که در دوربین های دیجیتال تعبیه شده اند، نورسنج های بازتابی هستند و ما در این مقاله به آن نوع می پردازیم. هرچه بیشتر این مترها و نحوه کار آنها را درک کنید، بهتر در درک و تفسیر آنچه که به شما می گویند خواهید بود. به خاطر داشته باشید که نورسنج های برخوردی بسیار دقیق تر از نورسنج های بازتابی هستند.

دوربین شما چگونه نوردهی را تعیین می کند؟

نورسنج های انعکاسی سعی می کنند میزان نور صحنه ای را که می خواهید ثبت کنید، بخوانند. متأسفانه، این قرائت ها حدس و گمان هستند. ممکن است این مشکل را داشته باشید که از یک سوژه بسیار تاریک یا سیاه عکس بگیرید و از صفحه نمایش، یک صحنه برفی که زیر نور به نظر می رسد بیرون آمده باشد. دلیل این رفتار این است که نورسنج دوربین معتقد است که بیشتر صحنه‌ها باید به رنگ خاکستری میانی، که به آن 18 درصد خاکستری نیز می‌گویند. این خاکستری میانی یک نقطه میانی بین تیره ترین سایه ها و روشن ترین هایلایت است. از آنجایی که دوربین سنج هیچ ایده ای در مورد سفید یا سیاه ندارد، باید با استفاده از نوعی جبران نوردهی بر اساس تونالیته سوژه یا صحنه به آن کمک کنید.

حالت های نورسنجی

برای کمک به نوردهی و تعیین میزان جبران نوردهی، دوربین ها حالت های اندازه گیری مختلفی دارند. به طور معمول، سه حالت اصلی عبارتند از Matrix (همچنین به نام Evaluative)، مرکزی و اندازه گیری نقطه. هر یک از این ها در موقعیت های خاصی قابل اجرا هستند، اما برای انجام همه این کارها فقط به یکی از این حالت ها اعتماد نکنید.

1- نورسنجی ماتریسی

در این حالت اندازه گیری، نورسنج صحنه را به یک شبکه تقسیم می کند و هر بخش را برای اطلاعات برجسته و سایه (روشن و تاریک) تجزیه و تحلیل می کند. هنگامی که این داده ها جمع آوری شد، مقدار متوسط ​​را محاسبه می کند و نوردهی را بر اساس آن میانگین قرار می دهد. به خاطر داشته باشید که همه دوربین ها میانگین مقدار نوردهی را به یک شکل محاسبه نمی کنند. تولیدکنندگان از فرمول های پیچیده برای رسیدن به مقادیر نوردهی استفاده می کنند. بنابراین، مهم است که بدانید دوربین شما در موقعیت‌های مختلف چگونه رفتار می‌کند و یاد بگیرید چه زمانی به آن اعتماد کنید و چه زمانی به آن اعتماد نکنید.

بسیاری از دوربین‌های DSLR جدید نه تنها میانگین نوردهی را تعیین می‌کنند، بلکه بر نقاط فوکوس مورد استفاده در هنگام ثبت تصویر خاص تأکید بیشتری دارند.

در سری بعدی تصاویر، از اندازه گیری ماتریسی برای تنظیم نوردهی استفاده شد. دو تخته فوم ، یکی سفید و دیگری مشکی، در یک نور در کنار هم قرار گرفتند.

برای اولین تصویر، دوربین نوردهی را در حالی که در وسط تابلوهای سفید و سیاه نشان داده شده بود، خواند. دوربین تمام سفید و سیاه را خواند و با میانگین نوردهی به نتیجه معقولی رسید.

تصویر بعدی با نورسنج دوربین از تخته سفید گرفته شده است. رنگ سفید به رنگ خاکستری و سیاه به رنگ خاکستری تیره تر گرفته شد. این به این دلیل است که دوربین سعی می کند همه چیز را خاکستری خنثی یا 18 درصد کند.

در تصویر سوم، دوربین نوردهی را از روی تخته سیاه خواند. تصویر به‌دست‌آمده بیش از حد نوردهی شده و سفیدها را بیش از حد روشن می‌کند، و خاکستری تیره را در جایی که باید سیاه می‌شد، نشان می‌دهد.

نورسنجی مرکزی

این روش اندازه گیری بیشترین اهمیت را به قسمت مرکزی کادر می دهد که می تواند تا 75٪ یا بیشتر باشد، در حالی که اهمیت کمی به گوشه های قاب داده می شود. بسیاری از دوربین های DSLR حرفه ای به شما امکان می دهند قطر ناحیه مرکزی را تنظیم کنید.

این حالت نورسنجی توسط بسیاری از عکاسان ترجیح داده می شود و از دقت قابل قبولی برخوردار است. همچنین به خاطر داشته باشید که بیشتر سوژه ها در هنگام کادربندی در مرکز قرار می گیرند. سپس نوردهی را بدست می آورید و قبل از گرفتن تصویر دوباره ترکیب می کنید.

نورسنجی نقطه ای

این حالت فقط نور قسمت بسیار کوچکی از صحنه را اندازه گیری می کند. ناحیه اندازه گیری شده معمولاً مرکز تصویر است و تقریباً از محدوده 3 تا 7 درجه اندازه گیری استفاده می کند. معمولاً کمتر از 5 درصد مساحت قاب است. با اکثر دوربین‌های DSLR میانی تا بالایی، می‌توانید محل قرارگیری نقطه را در کادر به‌گونه‌ای ترتیب دهید که مشخص کنید می‌خواهید در کجا ثبت شود (معمولاً به دنبال جایی است که تمرکز می‌کنید).

این یک حالت اندازه گیری بسیار دقیق است. این خوانش دقیق را از مناطق کوچک صحنه شما ارائه می دهد و در موقعیت های کنتراست بالا بسیار موثر است.

از همان تخته سیاه و سفید یک بار دیگر با استفاده از نورسنجی نقطه ای عکس گرفته شد. همانطور که در تصاویر زیر مشاهده می کنید، همین مشکل وجود دارد. حتی  نورسنج نقطه ای هم فریب خورد.

چگونه حالت های اندازه گیری را تغییر می دهید؟

نماد نورسنجی با یک گرافیک چشم شکل در یک مستطیل نشان داده می شود. سیستم نورسنجی دوربین شما ممکن است سه حالت یا چند حالت نورسنجی داشته باشد و نمایشگر بر اساس حالت انتخاب شده تغییر می کند.

مطالب مرتبط: مزیت های لنز پرایم نسبت به لنز زوم
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.