انواع نورسنجی در عکاسی

هر دوربین DSLR مدرن چیزی به نام “Metering Mode” دارد که با نام های “Camera Metering” ، “Exposure Metering” یا به سادگی “Metering” نیز شناخته می شود. دانستن چگونگی عملکرد اندازه گیری و کارهایی که هر یک از حالت های اندازه گیری انجام می دهند ، در عکاسی مهم است ، زیرا به عکاسان کمک می کند تا با کمترین میزان نوردهی خود را کنترل کرده و در شرایط نوری غیرمعمول عکس های بهتری بگیرند. در این مقاله درک حالت های اندازه گیری ، من توضیح خواهم داد که اندازه گیری چیست ، چگونه کار می کند و چگونه می توانید از آن برای عکاسی دیجیتال خود استفاده کنید.

جهت مشاهده مطلب روی آن کلیک کنید: رینگ لایت مناسب برای یوتیوب YouTube

 

نورسنجی چیست؟

نورسنجی این است که دوربین شما بسته به میزان نوری که در دوربین می گذارد و میزان ISO ، سرعت و دیافراگم صحیح را تعیین می کند. در دوران عکاسی قدیمی ، دوربین ها به یک “متر” نور مجهز نبودند ، این یک سنسور اندازه گیری میزان و شدت نور است. عکاسان برای تعیین نوردهی بهینه مجبور به استفاده از نور سنج دستی بودند. بدیهی است ، از آنجا که کار روی فیلم گرفته شده است ، آنها نمی توانند بلافاصله پیش نمایش یا نتایج را ببینند ، به همین دلیل آنها از نظر مذهبی به آن نورسنج ها اعتماد می کردند.

امروزه ، هر دوربین DSLR دارای یک نور سنج یکپارچه است که به طور خودکار نور منعکس شده را اندازه گیری می کند و میزان نوردهی مطلوب را تعیین می کند. رایج ترین حالت های اندازه گیری در دوربین های دیجیتال امروزی عبارتند از:

اندازه گیری ماتریس (Nikon) ، همچنین به عنوان اندازه گیری ارزیابی (Canon) شناخته می شود
اندازه گیری با وزن مرکز
اندازه گیری نقطه ای
برخی از مدل های Canon EOS “اندازه گیری جزئی” را نیز ارائه می دهند که شبیه به اندازه گیری نقطه ای است ، با این تفاوت که منطقه تحت پوشش بزرگتر است (تقریباً 8٪ از منطقه منظره یاب نزدیک مرکز در مقابل 3.5٪ از اندازه گیری نقطه ای).

می توانید هنگام عکسبرداری در حالت دستی ، متر دوربین را در حالت عملیاتی مشاهده کنید – به داخل منظره یاب نگاه کنید و میله هایی را ببینید که به سمت چپ یا راست می روند ، و یک صفر در وسط قرار دارد ، همانطور که در زیر نشان داده شده است.

اگر دوربین خود را به یک منطقه بسیار روشن هدایت کنید ، میله ها به سمت “+” می روند ، این نشان می دهد که نور بیش از حد برای تنظیمات نوردهی فعلی وجود دارد. اگر دوربین خود را به منطقه ای بسیار تاریک هدایت کنید ، میله ها به سمت “-” می روند ، این نشان می دهد که نور کافی نیست. پس از آن باید سرعت شاتر خود را کم یا زیاد کنید تا به “0” برسید ، که مطابق با اندازه گیری دوربین شما ، میزان نوردهی بهینه است.

یک کنتور دوربین فقط برای حالت دستی مفید نیست – وقتی حالت دیگری مانند اولویت دیافراگم ، اولویت شاتر یا حالت برنامه را انتخاب می کنید ، دوربین به طور خودکار تنظیمات را براساس آنچه از متر می خواند تنظیم می کند.

مشکلات مربوط به اندازه گیری

هنگامی که صحنه به طور مساوی روشن می شود ، کنتورهای دوربین عالی کار می کنند. با این وجود ، تعیین نوردهی برای نورسنجها مشکل ساز و چالش برانگیز است ، در صورتی که اجسامی با سطح و شدت نور متفاوت وجود دارند. به عنوان مثال ، اگر در حال عکس گرفتن از آسمان آبی هستید که در آن هیچ ابر یا خورشید وجود ندارد ، تصویر به درستی نمایان می شود ، زیرا برای مقابله با آن فقط یک سطح نور وجود دارد. اگر چند ابر به تصویر اضافه کنید ، کار کمی سخت تر می شود – اکنون متر باید روشنایی ابرها را در مقابل روشنایی آسمان ارزیابی کند و سعی کند نوردهی بهینه را تعیین کند. در نتیجه ، متر دوربین می تواند کمی آسمان را روشن کند تا به درستی ابرهای سفید را نشان دهد – در غیر این صورت ابرها بیش از حد سفید یا “بیش از حد در معرض نور” به نظر می رسند.

اگر کوه بزرگی را به صحنه اضافه کنید چه اتفاقی می افتد؟ اکنون متر دوربین می بیند که یک جسم بزرگ وجود دارد که بسیار تاریک تر است (نسبت به ابرها و آسمان) ، و سعی می کند چیزی در وسط بیاورد ، تا کوه نیز به درستی در معرض دید قرار گیرد. به طور پیش فرض ، کنتور دوربین سطح نور را در کل فریم مشاهده می کند و سعی می کند با نوردهی مواجه شود که نواحی روشن و تاریک تصویر را متعادل کند.

نورسنجی ماتریسی 

Matrix Metering حالت اندازه گیری پیش فرض در اکثر DSLR هاست. این کار با تقسیم کل قاب به چندین “منطقه” ، مانند نمونه فوق عمل می کند ، سپس همه آنها به صورت جداگانه برای تن های روشن و تاریک مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرند. یکی از عوامل کلیدی (علاوه بر رنگ ، فاصله ، سوژه ها ، موارد برجسته و غیره) که بر اندازه گیری ماتریس تأثیر می گذارد ، محلی است که نقطه فوکوس دوربین روی آن تنظیم شده است. بعد از خواندن اطلاعات از همه مناطق جداگانه ، سیستم اندازه گیری به مکانی که شما در آن کادر متمرکز شده اید نگاه می کند و اهمیت آنها را از همه مناطق دیگر مشخص می کند. بسیاری از متغیرهای دیگر در معادله استفاده شده است که از سازنده به سازنده دیگر متفاوت است. به عنوان مثال ، Nikon همچنین داده های تصویر را با یک پایگاه داده هزاران عکس برای محاسبه نوردهی مقایسه می کند.

شما باید در بیشتر قسمتهای عکاسی خود از این حالت استفاده کنید ، زیرا در تعیین میزان نوردهی به طور کلی کار بسیار خوبی انجام خواهد داد. من برای بیشتر نیازهای عکاسی خود ، از جمله عکاسی از چشم انداز و پرتره ، حالت اندازه گیری دوربین خود را روی اندازه گیری ماتریس می گذارم.

نورسنجی با وزن مرکز

استفاده از کل قاب برای تعیین نوردهی صحیح همیشه مطلوب نیست. اگر می خواهید از فردی که آفتاب پشت آن است عکس بگیرید و عکس بگیرید؟ اینجاست که اندازه گیری وزن مرکزی مفید است. Metering-weighted metering نور وسط قاب و محیط اطراف آن را ارزیابی می کند و گوشه ها را نادیده می گیرد. در مقایسه با اندازه گیری ماتریس ، اندازه گیری با وزن مرکزی به نقطه فوکوس مورد نظر شما نگاه نمی کند و فقط ناحیه میانی تصویر را ارزیابی می کند.

وقتی می خواهید دوربین وسط قاب را در اولویت قرار دهد ، از این حالت استفاده کنید ، که برای پرتره های نمای نزدیک و سوژه های نسبتاً بزرگی که در وسط قاب هستند عالی عمل می کند. به عنوان مثال ، اگر شما از شخصی که خورشید پشت سر او است عکس می گیرید ، این حالت چهره فرد را به درستی نشان می دهد ، حتی اگر همه موارد دیگر به شدت در معرض نور قرار بگیرند.

نورسنجی نقطه ای

نورسنجی نقطه ای فقط نور اطراف نقطه تمرکز شما را ارزیابی می کند و سایر موارد را نادیده می گیرد. این یک منطقه / سلول واحد را ارزیابی می کند و قرار گرفتن در معرض را براساس آن منطقه واحد محاسبه می کند ، نه چیز دیگری. من شخصاً از این حالت برای عکاسی از پرندگان خود زیاد استفاده می کنم ، زیرا پرندگان بیشتر قسمت کوچکی از قاب را اشغال می کنند و باید مطمئن شوم که آنها را به درستی در معرض دید قرار می دهم ، خواه زمینه روشن یا تاریک باشد. از آنجا که نور در جایی که نقطه فوکوس خود را قرار می دهم ارزیابی می شود ، حتی وقتی پرنده در گوشه قاب قرار داشته باشد ، می توانم از پرنده قرار بگیرم. همچنین ، اگر از شخصی که خورشید پشت آن است عکس می گیرید اما او قسمت کوچکی از قاب را اشغال کرده است ، بهتر است به جای آن از حالت اندازه گیری نقطه استفاده کنید. اگر سوژه های شما فضای زیادی را اشغال نکنند ، اگر سوژه روشن باشد ، استفاده از حالت های اندازه گیری ماتریس یا وزنه مرکزی به احتمال زیاد منجر به ایجاد یک شبح می شود. اندازه گیری نقطه ای برای موضوعات با نور پس زمینه مانند این بسیار خوب است.

مثال خوب دیگر برای استفاده از اندازه گیری نقطه ای ، عکاسی از ماه است. از آنجا که ماه قسمت كوچكی از كادر را اشغال می كند و آسمان در اطراف آن كاملاً تاریك است ، بهتر است از نورسنجی نقطه ای استفاده شود – به این ترتیب ، ما فقط به سطح نوری كه از ماه می آید نگاه می كنیم و نه چیز دیگری.

برخی از DSLR ها مانند Canon 1D / 1D قادر به اندازه گیری چند نقطه ای هستند که اساساً امکان انتخاب چندین نقطه برای اندازه گیری نور و داشتن مقدار متوسط برای نوردهی مناسب را فراهم می کند.

نحوه تغییر حالت نورسنجی دوربین

متأسفانه ، این نه تنها از سازنده به سازنده دیگر ، بلکه از مدل به مدل دیگر نیز متفاوت است. به عنوان مثال ، در Nikon D5500 ، این کار از طریق تنظیمات منو (دکمه اطلاعات) انجام می شود. در دوربین های حرفه ای مانند Nikon D810 و Nikon D5 ، یک دکمه جداگانه در صفحه سمت چپ بالا برای اندازه گیری دوربین وجود دارد. تغییر اندازه گیری در دوربین های Canon نیز از یک مدل به مدل دیگر متفاوت است ، اما به طور کلی این کار از طریق یک ترکیب کلید (دکمه “تنظیم”) ، منوی دوربین یا یک دکمه اندازه گیری اختصاصی نزدیک به LCD بالایی انجام می شود.

مطالب مرتبطترکیب بندی باز و بسته در عکاسی

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.